بازآفرینی و بهسازی کیفیت مکان های شهری با رویکرد طب سوزنی

بافت های حاشیه ای و فرسوده شهرها اغلب در محدوده های پایین دست، محروم از امکانات اجتماعی، اقتصادی و کالبدی شهری بوده و عدم پویایی و رونق اقتصادی در آن ها، علاوه بر اثرات کالبدی، افول عملکردی و زمینه های رشد مشکلات فرهنگی را در پی خواهد داشت. طب سوزنی شهری روشی نوین در علوم برنامه ریزی شهری بوده که در آن با گشودن انسدادهای موجود در شریان های شهری و یا اعمال یک فاکتور محرک توسعه، نیروی زندگی را به آن شهر برمی گرداند. این سویه از مداخله می تواند با جراحی یک بافت متراکم بی تحرک شهری انجام شود و یا با اعمال یک پروژه مشوق و محرک در نقاط کمتر توسعه یافته و یا رها شده شهری باعث احیای آن محدوده گردد. در این تحقیق به بررسی تاثیر اعمال طب سوزنی در قالب یک پروژه تجاری در محله کمتر توسعه یافته ضلع جنوبی شهر شیراز پرداخته و تاثیراتی که انجام این پروژه بر محلات اطراف گذاشته و باعث رشد و رونق کالبدی و فضایی موقعیت های همجوار شده است در یک بازه ۲۰ ساله به تصویر کشیده شد. ارزیابی انجام شده بعد از اجرای پروژه در قالب مدل SWOT، بیانگر قرار داشتن پروژه اجرا شده به عنوان مرکزیت محله به عنوان مهم ترین نقطه قوت، سهم پایین صاحبان تخصص های حرفه ای در میان ساکنین منطقه به عنوان مهم ترین نقطه ضعف، تثبیت اراضی مجاور مجتمع با پهنه تجاری- بنکداری S۲۱۱ در طرح بازنگری تفصیلی شهر شیراز به عنوان بهترین فرصت تقویت محلات مجاور و همچنین بلاتکلیفی بخش های وسیعی از منطقه به دلیل سیاست پایین نظام کاربری اراضی در طرح تفصیلی به عنوان مهم ترین تهدید ارزیابی گردید.