رابطه خودکارآمدی و سازگاری اجتماعی با نقش میانجی خودپنداره در معلمان

هدف از پژوهش حاضر، تبیین رابطه خودکارآمدی و سازگاری اجتماعی با نقش میانجی خودپنداره بود. روش تحقیق توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری تحقیق شامل کلیه معلمان دوره ابتدایی شهر بجنورد برابر ۱۵۱۴ نفر می باشد که مطابق جدول کرجسی- مورگان ۳۱۰ نفر به روش تصادفی طبقه ای نسبی ( ۱۸۴ نفر زن و ۱۲۶ نفر مرد ) انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها عبارت بود از پرسشنامه سازگاری بل (۱۹۶۱)، خودکارآمدی معلم اسچانن- موران و وولفولک (۲۰۰۱) و پرسشنامه خودپنداره کارل راجرز. روایی صوری و محتوایی پرسشنامه ها بر اساس نظرات ۱۰ تن از صاحب نظران تایید گردید. پایایی پرسشنامه ها برای پرسشنامه خودکارآمدی طبق محاسبات ضریب آلفای کرونباخ ۸۷/.، برای پرسشنامه خودپنداره۸۳/.، و سازگاری اجتماعی ۹۴/. تعیین شد. فرضیه های تحقیق توسط نرم افزارSPSS ۲۱ و لیزرل موردآزمون قرار گرفتند. یافته های تحقیق نشان داد که روابط بین متغیرها معنادار بوده و بین خودکارآمدی و سازگاری اجتماعی با نقش میانجی خودپنداره رابطه وجود دارد.

کلیدواژه ها:

خودکارآمدی ، سازگاری اجتماعی ، خودپنداره