بافتهای فرسوده شهری، مکانهای جرمخیز: تاثیر بافت فرسوده پیرامون حرم رضوی بر وقوع جرم

تحقیقات نشان رضوی )ثامن( نشان میدهد که منطقه مذکور به لحاظ فراوانی وقوع بسیاری از جرایم به نسبتجمعیت، رتبه اول یا دوم شهر مشهد را به خود اختصاص داده است. همچنین بالابودن شدت محکومیت در احکام قضاییبرای مجرمان این بافت )در دو مجازات رایج حبس و شلاق( به نسبت مجرمان سایر نواحی، حاکی از شدت بزه ارتکابیدر این بافت است.با تقسیم ویژگیهای اصلی بافت فرسوده ثامن به سه دسته کالبدی، جمعیتی و اجتماعی، و با تکیه بر نظریات ارائه شدهدرباره انحرافات اجتماعی و رابطه جرم و مکان، میتوان علل بالابودن میزان جرم در این بافت را تبیین کرد. به لحاظکالبدی: ریزدانگی، نفوذناپذیری و ناپایداری املاک فرصت فیزیکی مناسب برای ارتکاب جرم و نیز کاهش امکان کنترلرسمی را فراهم میکند. به لحاظ جمعیتی: ورود و خروج میلیونها زایر در سال، مهاجرت ساکنان اصیل و جایگزینیگروههای ناهمگون اجتماعی و افزایش نسبت سالخوردگان، به کاهش امکان کنترل غیر رسمی و افزایش جرممیانجامد. همچنین به لحاظ اجتماعی: فقر و احساس محرومیت نسبی و نیز پیدایش گروههای کجرو در این بافت، ازطریق رضایت بخششدن کجروی و افزایش تماسهای انحرافی به عضویت افراد بافت در گروههای کجرو و افزایش جرممنجر میشود.

کلیدواژه ها:

آسیبھای اجتماعی ، بافت فرسوده ، پیشگیری از جرم ، جرم ، رابطه جرم و مکان