چالش مفهوم «موسیقی دستگاهی» در مطالعات زیبایی شناختی موسیقی ایران

مفهوم موسیقی دستگاهی در مواردی به سوی مفهوم موسیقی کلاسیک ایرانی میل کرده و در مواردی حتی متقابل با آن نیز ظاهر می شود. موسیقی کلاسیک ایران، در سده معاصر، نظامی دستگاهی دارد. اما به راستی چگونه می توان آثار متکثر معاصر را همچنان کلاسیک تلقی کرد؟ این در حالی است که بنیان مایگی آثار مذکور، نظام دستگاهی است. در این مقاله، با بازنگری به حوزه مفهومی موسیقی دستگاهی سعی بر تفکیک آن با موسیقی کلاسیک ایرانی است. پدیدارشناسی این مفهوم، با در نظر گرفتن جنبه های فراموسیقایی آن، بیانگر آن است که ویژگی های زیبایی شناختی این دو گونه موسیقایی، کاملا منفک از یکدیگر هستند. به طوری که حوزه موسیقی دستگاهی، با ابتناء به مفهوم دستگاه، وسعتی بسیار بیشتر از موسیقی کلاسیک ایرانی داشته و بطور بالقوه منبعی برای زایش دیگر گونه های غیر کلاسیک موسیقی ایرانی است.

کلیدواژه ها:

دستگاه ، موسیقی کلاسیک ایرانی ، زیبایی شناسی ، مطالعات فراموسیقایی.