مقایسه ی چند نمونه از شطحیات در غزلیات عطار و سوانح العشاق غزالی
سال انتشار: 1401
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 262
فایل این مقاله در 24 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_QPA-5-3_004
تاریخ نمایه سازی: 25 اردیبهشت 1402
چکیده مقاله:
شطح، به عنوان زبان ویژه ی برخی از عرفا، همواره محل توجه محققان حوزه ی عرفان و تصوف بوده است. درباره ی ویژگی و چند و چون شطح مباحث بسیاری مطرح، و از دیدگاه های زبانشناسی، روانشناسی، فلسفی، ذوقی- هنری و... بدان پرداخته شده است. در پژوهش حاضر شطح در زبان دو عارف نامی ایران، یعنی عطار نیشابوری و احمد غزالی و در محدوده ی غزلیات عطار و سوانح العشاق غزالی مقایسه شده است. روش تحقیق در این مقاله توصیفی- تحلیلی است و داده ها بر اساس مطالعات کتابخانه ای جمع-آوری و تجزیه و تحلیل شده است. دستاورد پژوهش ناظر براین است که عطار و غزالی دو مورد شطح: فنا و بقا و جمع و تفرقه را در اثر خویش به کار برده و هرکدام تقریبا معنی مشابهی را از آن اراده کرده اند. شطحیات در زبان عطار از نظر صوری و ساختار بیرونی عموما بر مبنای قرار دادن دو سوی یک پارادوکس در یک مصراع و یا حتی معطوف کردنشان به هم و یا اضافه کردن یکی به دیگری است؛ حال آنکه در کار غزالی یک شطح در متن بسط پیدا می کند.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
مسعود اسکندزی
دانشجوی دوره دکترای زبان و ادبیات فارسی دانشگاه مازندران. دبیر ادبیات فارسی ناحیه ۲ استان البرز بابلسر، ایران
زهرا پاشنا
دانشجوی دوره دکترای زبان و ادبیات فارسی دانشگاه مازندران.بابلسر، ایران.//