نابرابری های اجتماعی و اقتصادی در مشارکت جوانان در فعالیت بدنی و ورزش

دسترسی به فرصت های فعالیت بدنی و ورزش، و در نتیجه مزایای بالقوه مشارکت ، به طور ناعادلانه توزیع می شود. هدف از این مطالعه توصیف و مقایسه تجارب جوانان مرتبط با ورزش و فعالیت بدنی بر اساس عوامل اجتماعی -اقتصادی بود. یک نظرسنجی مقطعی از دانش آموزان کلاس های ۵ تا ۱۲ در استان تهران انجام شد. از دانش آموزان در مورد فعالیت بدنی و تجربیات ورزشی و در مورد عوامل جمعیت شناختی از جمله رفاه خانواده که به عنوان کم ، متوسط و زیاد طبقه بندی می شد، سوال شد. . شرکت کنندگان ۱۰۳۸ جوان بودند (۵۰% دختر، ۵۸% غیر بومی ، و ۳۲% از خانه هایی که به زبان هایی با گویش متفاوت صحبت می شود). بچه های خانوادههای کم ثروت، روزها/هفته کمتر فعالیت بدنی داشته و میزان کمتری از ورزش را گزارش کردند. نسبت بیشتری از کودکان خانواده های کم ثروت این موانع را برای ورزش گزارش کردند: (۱) نمی خواهند صدمه ببینند، (۲) احساس خوشایندی از حضور در تیم ندارند، (۳) ورزشها، خیلی گران هستند، و (۴) مشکلات حمل و نقل . احتمال انجام فعالیت بدنی در دانش آموزان دبیرستانی سه برابر بیشتر از همسالان خانوادههای فقیر، سه برابر بیشتر است . وضعیت اجتماعی و اقتصادی با نتایج مربوط به فعالیت بدنی و مشارکت ورزشی جوانان رابطه معکوس داشت . موانع نامتناسب گزارش شده برای مشارکت ورزشی قابل تغییر هستند و راه حل های بین بخشی می توانند به ارتقای برابری بازی و ورزش کمک کنند.

کلیدواژه ها:

فعالیت بدنی ، ورزش ، فرزندان ، بی عدالتی ، ثروتمندی