اثربخشی درمان شناختی مبتنی بر ذهنآگاهی بر خودآگاهی هیجانی، همدلی و شفقت به خود در کارآموزان زن روان-درمانگری

هدف: پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی درمان شناختی مبتنی بر ذهنآگاهی بر خودآگاهی هیجانی، همدلی و شفقت به خود در کارآموزان روان درمانگری انجام شد. روش پژوهش: پژوهش نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون-پسآزمون با دو گروه آزمایش و گواه و پیگیری دو ماهه بود. جامعه آماری پژوهش متشکل از کلیه کارآموزان زن روان درمانگری شهر تهران در سال ۱۴۰۰ بود که با روش نمونهگیری در دسترس تعداد ۳۰ نفر انتخاب و به شیوه تصادفی در دو گروه ۱۵ نفری جایگزین شدند. گردآوری اطلاعات با پرسشنامه خودآگاهی هیجانی ریفی و همکاران (۲۰۰۸)، پرسشنامه همدلی مهرابیان و اپستین (۱۹۷۲) و پرسشنامه شفقت به خود نف (۲۰۰۳) انجام شد. برای هر یک از گروههای آزمایش برنامه مداخلاتی درمان شناختی مبتنی بر ذهنآگاهی باون و مارلات (۲۰۱۱) به صورت جلسات هفتگی برگزار شد. تحلیل دادهها علاوه بر روشهای آمار توصیفی با تحلیل واریانس آمیخته و آزمون تعقیبی بنفرونی انجام شد. یافته ها: نتایج نشان داد در دوره پسآزمون بین میانگین نمرات همدلی (۰۰۱/۰>P)، ذهنآگاهی هیجانی (۰۰۱/۰>P)، و شفقت به خود(۰۰۱/۰>P) گروه شرکت کننده در جلسات مداخله نسبت به گروه گواه از نظر آماری تفاوت معنادار میباشد. اثربخشی دو شیوه مداخلاتی در طول زمان در آزمودنیهای گروههای آزمایش پایدار بود. نتیجه گیری: براساس نتایج پژوهش انجام مداخلات روانشناختی جهت آمادهسازی کارآموزان رواندرمانگری اهمیت بالایی دارد و می تواند پایه ای برای آگاهی افزایی و به کارگیری صحیح این مداخلات در کارآموزان روان درمانگری باشد.

کلیدواژه ها:

ذهنآگاهی ، خودآگاهی هیجانی ، همدلی ، شفقت به خود