بررسی رابطه بین رضایت شغلی و نشاط اجتماعی در میان معلمان آموزش و پرورش

از آنجا که نیروی انسانی از حساس ترین و مهمترین منابع یک سازمان محسوب می شود, رضایت شغلی و نشاط و شادابی کارکنان از اهمیت ویژه ای برخوردار است, زیرا رضایت شغلی و نشاط اجتماعی علاوه بر سلامت جسمی و روحی آنها موجب افزایش بازدهی و بهره وری نیروی کار می گردد. هدف این مقاله سنجش میزان رضایت شغلی و نشاط اجتماعی در بین معلمان و بررسی رابطه متقابل رضایت شغلی و نشاط اجتماعی است. روش این پژوهش پیمایشی است و جامعه آماری تحقیق را دبیران مقطع متوسطه تشکیل می دهند که در سال تحصیلی ۹۶-۱۳۹۵ تعداد آنها۹۵۰ نفر بوده است که با استفاده از فرمول کوکران تعداد ۱۳۰ نفر از آنها به عنوان نمونه به روش تصادفی ساده بررسی قرار شده اند. ابزار جمع آوری اطلاعات پرسشنامه استاندارد رضایت شغلی و پرسشنامه محقق ساخته نشاط اجتماعی همراه با روایی و پایایی قابل قبول بوده است. اطلاعات حاصل وارد برنامه spss گردیده و داده ها به وسیله آزمون های مقایسه میانگین, تحلیل واریانس یک طرفه, ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چند متغیره تحلیل شده اند. یافته ها نشان می دهد که رضایت شغلی معلمان با میانگین ۲/۴۴ از حد متوسط کمتر و نشاط اجتماعی با میانگین ۵۷ از حد متوسط بالاتر بوده است. میزان رضایت شغلی و نشاط اجتماعی با متغیر جنسیت تفاوت معنی داری را نشان می دهد و با متغیرهای تاهل, رشته تدریس و سطح تحصیلی تفاوت معناداری ندارند. همچنین, رضایت شغلی و ابعاد آن با نشاط اجتماعی همبستگی مثبت و معنی داری دارند. علاوه بر آن, تحلیل رگرسیونی نشان می دهد که سه متغیر رضایت از موقعیت شغلی, رضایت از روابط مناسب بین همکاران و رضایت از سرپرست یا مدیر ۴۶.۷ درصد از تغییرات نشاط اجتماعی و دو متغیر جنسیت و نشاط اجتماعی نیز ۳/۴۷ درصد از تغییرات رضایت شغلی را تبیین می نمایند.