بررسی صرفی و نحوی صفات مشبهه و اسماء مبالغه در ده جز آخر قرآن کریم

چکیدهنگارنده بر آن است که موضوع صرفی و نحوی صفات مشبهه و اسماء مبالغه در ده جزء آخر قرآن کریم در صدد بیان شناساندن زوایای ناشناخته قران کریم می باشد که از طریق تجزیه و تحلیل صرفی و نحوی به بررسی آن می پردازد. این پژوهش با روش کتابخانه ای و ابزار فیش برداری تنظیم گردیده است و علم صرف از تغییر کلمه به شکل های گوناگون براساس معنای مورد نظر بحث و گفتگو می کند و هدف از صورت های گوناگون کلمات آن است که کلمات مشتق از اصل واحد شناخته گردند و علم نحو به اثول و قواعدی می پردازد که به سبب آن حالتهای آخر کلمات از حیث معرب و مبنی شناخته می شوند تا اینکه با فراگیری این علم زبان انسان از خطای در گفتار حفظ گردد. در نهایت به کشف رموز معنای غایی و باطنی قرآن کریم و از این طریق دلالت معنا از طریق علم صرف و نحو در آیات قرآن کریم مشهود می گرددد بنابراین با توجه به اصل دلالت معنایی از طریق علم صرف و نحو به معنای فرعی آیات قرآن کریم به واسطه قراین و شواهد موجود در متن آیات به صورت بارزی قابل رویت و امعان نظر می باشد و این که علل استفاده از صفت مشبهه و اسماء مبالغه در ایات قران به چه هدف بوده و چه تاثیری و معنا و تفسیر آیه دارد؟ و نگارنده با تفحص و بررسی دقیق آیات به این یافته رسیده است که تمامی صفاتی که خداوند رحمان را مورد سپاس و ستایش قرار می دهند اگر چه از نظر علم صرف در مقوله صفت مشبهه قرار می گیرند و در حقیقت عمدتا نوعی مبالغه محسوب می شوند، چرا که ذات لایتناهی کمال مطلق می باشد و کسی یارای برابری با وی را ندارد که همه آن صفات بیان کننده و اثبات قدرت و شوکت حضرت حق می باشد و کسی یارای برابری با وی را ندارد که همه آن صفات بیان کننده و اثبات قدرت و شوکت حضرت حق می باشند. همچنین در میان اوزان صفت مشبهه و اسماء مبالغه تنها وزن فعیل دارای بسامد پشمگیری است.کلید واژه: قرآن کریم، صرف، نحو ، مشبهه، مبالغه، دلالت معنایی