تحلیلی بر عوامل پرخاشگری در کودکان و ارائه رهنمود هایی جهت درمان آن

پرخاشگری رفتاری است که از هیجان خشم ناشی می شود و زمانی که فرد خشمگین است و نتواند خشم خود را مدیریت و کنترل کند از رفتارهای پرخاشگرانه استفاده می کند. پرخاشگری را می توان به روش های مختلفی درک کرد. می توان آن را به عنوان یک ویژگی شخصیتی یا داشتن منشا در یک خلق و خوی دشوار تصور کرد به عبارت دیگر پرخاشگری ممکن است ذاتی فرد باشد. یکی از محرک های رایج، ناامیدی است که کودک نمی تواند آنچه را که می خواهد به دست آورد یا از او خواسته می شود کاری را انجام دهد که ممکن است تمایلی به انجام آن نداشته باشد. درمان های مختلف روانشناختی برای کاهش پرخاشگری استفاده می شود اما یکی از بهترین درمان ها برای کاهش این مشکل آموزش مهارت های زندگی به کودکان دارای پرخاشگری است. در آموزش مهارت های زندگی کودکان یاد می گیرند که احساسات خود را شناسایی کنند و همچنین تنظیم هیجانات منفی خود نظیر غم، اضطراب، افسردگی و خشم را به طور ساختارمند و نظام مند یاد بگیرند. هنگام ارزیابی وسعت و عمق خشم یا پرخاشگری کودک، یک ارائه دهنده به رفتارها در زمینه زندگی کودک نگاه می کند. اولین قدم برای درمان این است که با یک ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی صحبت کنید. برای تشخیص درست ممکن است یک ارزیابی جامع توسط یک متخصص سلامت روان مورد نیاز باشد.

کلیدواژه ها:

پرخاشگری ، کودکان ، مهارت های زندگی ، والدین ، معلمان.