ساختارسازی سیستم های خودعیب یابی شبکه هوشمند در شبکه های توزیع زیرزمینی

خودکارسازی توزیع خودعیب یابی۱ می تواند به بهبود قابل توجهی از دسترس بودن، اطمینان پذیری و رضایت مشتری با کاهش قابل توجه ضرر دقیقه ای مشتری(CML) ۲ دست یابد. شرکت های توزیع برق با رشد فزاینده تغییرات بسیار زیاد برای پذیرش فناوری های شبکه هوشمند به منظور تطبیق با تقاضای در حال رشد انرژی، کیفیت منبع توان و ادغام منابع انرژی توزیع پذیر با هدف کاهش اثر کربن مواجه هستند. این مقاله راهکار های مختلف خود عیب یابی را برای شبکه توزیع زیرزمینی و استراتژی مقرون به صرفه خودکار سازی توزیع برق مورد ارزیابی قرار می دهد. همچنین این مقاله معیار انتخاب تخصیص بهینه برای واحد های ترمینال راه دور(RTU) ۳ مربوط به فیدر را به منظور به حداقل رساندن هزینه قطع و ضرر دقیقه ای مشتری ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

سیستم های خودعیب یابی ، شبکه هوشمند ، شبکه توزیع زمینی