بررسی اثربخشی روانشناسی مثبت نگر بر شادکامی

هدف اساسی پژوهش حاضر، بررسی اثربخشی روانشناسی مثبت نگر بر شادکامی معلولین جسمی زن در شهراصفهان بود جامعه آماری پژوهش شامل کلیه معلولین جسمی - حرکتی مرد شهر اصفهان بود. در این تحقیق بهمنظور بررسی ا اثربخشی روانشناسی مثبت نگر بر افزایش شادکامی معلولین جسمی زن در شهر اصفهان از روشنیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه آزمایش و کنترل استفاده شدنمونه پژوهش شامل ۲۰ نفر ازمعلولین جسمی – حرکتی زن بود و از نمونه گیری در دسترس به شیوه هدفمند انتخاب شدند که از این میان۱۰ نفر در گروه آزمایش و ۱۰ نفر در گروه کنترل به صورت تصادفی گمارده شدند . تمامی آزمودنی های شرکتکننده از نظر جنسیت زن بوده و در گروه سنی ۲۰ تا ۴۰ سال قرار گرفتند. سپس افراد گروه آزمایش به مدت ۱۰جلسه مداخله گروهی مثبت نگر بر اساس الگوی رشید (۲۰۱۳) هفته ای دو بار به مدت ۹۰ دقیقه قرار گرفتتند، برایجمع آوری اطلاعات در این پژوهش از پرسشنامه شادکامی آکسفورد (۱۹۸۹) استفاده گردید. نتایج پژوهش نشان دادکه مداخله مبتنی بر روانشناسی مثبت نگر بر میزان شادکامی معلولین جسمی زن اصفهان تاثیر معنی داری داشته وباعثافزایش میزان شادکامی آنها گردیده است.

کلیدواژه ها:

روانشناسی مثبت نگر ، معلولین جسمی ، شادکامی