مروری بر اصول و مبانی بکارگیری پاداش و تنبیه در نظام آموزشی

نظام آموزش و پرورش به عنوان یکی از ارکان های مهم در جامعه است و یکی از وظیفه اصلی آن تعلیم و تربیت دانش آموزانی منضبط و اجتماعی می باشد. در واقع یکی از راههای اجتماعی شدن و پذیرش در جامعه احترام به نظم و مقررات و قواعدی است که در جامعه حاکم هستند؛ که تمامی آنها در ابعاد جامعه همچون آموزش و پرورش حکم فرماست .دو مولفه اثرگذار جهت ایجاد نظم و انضباط در مدارس، پرداختن به امر تشویق و تنبیه فراگیران است. تنبیه و تشویق دو مولفه جدانشدنی و به عنوان دو روش تربیتی در فرایند تعلیم و تربیت از ابتدای امر تعلیم و تربیت که از خانواده شروع می شود رایج است و پس از آن در تعلیم و تربیت رسمی یعنی در مدارس رایج گردیده است. نظام آموزشی جهت تحقق اهداف عالی خود و رسیدن به امر تعلیم و تربیت با سطح کیفیت بالا قواعد و قوانینی را در مدارس اعمال اعمال کرده است و پایبندی به آن برای همه فراگیران الزامی است. تشویق و تنبیه دو راهبرد انضباطی معلمان جهت کنترل فراگیران و وادار ساختن آن برای اطاعت از قوانین مدرسه است. تشویق به معنای برانگیختن یا به شوق درآوردن کسی جهت انجام کار معین است ،و یا به عبارت دیگر تشبیه عبارت است از به شوق درآوردن مخاطب جهت ادامه دادن به انجام کار پسندیده است.. تنبیه به معنای تذکر دادن یا ارائه یک محرک آزاردهنده جهت کاهش رفتار نامطلوب می باشد. انضباط به معنای اعمال قواعد و دستورالعمل های معین و ملزم ساختن جهت پایبندی به آن ها و کنترل کردن افراد می باشد. با توجه به اهمیت موضوع هدف از پژوهش حاضر بررسی اصول و مبانی پاداش و تنبیه در سطح مدارس در نظام آموزشی است روش پژوهش به صورت کتابخانه ای (مروری) بوده که برای این منظور از مطالب دیجیتالی و مقاله ها و تحقیقات چاپ شده در این زمینه استفاده شده است.

کلیدواژه ها:

تشویق ، تنبیه ، انظباط ، پاداش ، نظام آموزشی ، فراگیران ، آموزگاران.