اثر نمک های خاکی روی آبگیری پلیمرآبدوست و کودحیوانی

آبگیری بسیار زیاد پلیمرهای آبدوست صنعتی انگیزه بررسی کارآیی آنها برای افزایش ذخیره رطوبت خاک است. چون که این ویژگی از نیروهای اسمزی و الکترواستاتیک در ساختار شیمیایی پلیمرها ناشی می­شود، دگرگون شدن قابل­انتظار آبگیری پلیمر در اثر نوع و غلظت نمک­های ­خاک در مقایسه­ با همین واکنش در کودحیوانی مورد بررسی قرارگرفت.  بر پایه نتایج این بررسی، هرگرم پلیمر تجاری از نوع پلی­اکریل­آمید ساخت ایران در اولین نوبت آبگیری ۴/۱۸۴ گرم آب مقطر ­ جذب می­کند. آبگیری همین پلیمر با آب­های دارای ۱۶۰، ۱۰۰۰ و۲۰۰۰ میلی­گرم انواع نمک در لیتر به­ترتیب تا ۳۱، ۷۹ و۸۳ درصد کمتر از آبگیری با آب­مقطر است. پس از ۹ بار خشکیدن پلیمر اشباع از آب­مقطر و آبگیری مجدد،  سرانجام توانایی پلیمر برای آبگیری با آب­مقطر۲۲ درصد کاهش یافته و با آب­های نمکی پیش­گفته به­ترتیب تا ۷۲، ۸۱ و ۸۸  درصد کمتر از نهمین نوبت آبگیری پلیمر با آب­مقطر می­شود. خشکیدن پلیمر اشباع از آب­مقطر در ماه­های گرم سال به­طور متوسط ۶ روز و با آب­های نمکی حدود ۳/۲ روز به­طول می­انجامد. اثر تخریبی کاتیون یک ظرفیتی سدیم روی آبگیری پلیمر کمتر از کاتیون­های دوظرفیتی کلسیم و منیزیم و اثر تخریبی منیزیم نیز کمتر از کلسیم است. اگرچه هر گرم کودحیوانی پوسیده تنها ۳/۲ گرم آب­مقطر جذب می­کند، اما آبگیری پیاپی آن با آب دارای ۴۰۰۰ میلی­گرم نمک در لیتر(آب لب­شور) تغییری محسوس نسبت به آبگیری با آب­مقطر نداشته و خشکیدن آن در همان شرایط خشکیدن پلیمر، با آب­مقطر ۱۷ و با آب لب­شور ۱۸ روز به­طول می­انجامد.

کلیدواژه ها:

پلیمرپلی آکریل آمید ، کودحیوانی ، نمک های خاکی ، پایداری آبگیری