شگردهای شکل پردازانه در داستان بیوتن رضا امیرخانی

توجه به فرم و برجسته­ کردن آن، به یکی از وجوه شاخص نویسندگان پسامدرن تبدیل شده است. مفهوم فرم در این جریان، اشاره به قالب بیان یا طرز معناسازی است. در این صورت تمامی تمهیداتی که در خدمت به وجود آمدن شکلی نو و بدیع برای ارائه محتوا از جمله فراداستانی ­بودن، ساحت ­های وجودشناسانه به­ کار می ­روند، جنبه درونی فرم تلقی شده و طرز قرارگرفتن واژه ­ها بر روی کاغذ، بازی با کلمات، تکرار و مانند آن، جنبه بیرونی فرم شمرده می ­شوند. توجه به فرم بیرونی گاهی سبب­ گردیده که نویسنده با افراطی توجیه ­ناپذیر به شکل­پردازی بگراید و از مسیر بیان مفهوم  کاملا بازماند. از این ­رو در نقد ادبی معاصر، بررسی و تحلیل تکنیک­ های نوآورانه ­ای که نویسنده برای معناسازی به­ کار می­ گیرد، در کانون توجه منتقدان قرارگرفته ­است. هدف این مقاله نیز بررسی شگردهای نوآورانه معناساز در «بیوتن» امیرخانی است. بر این مبنا، شناختن نوع فرم ­ها و شکل ­های بدیع به کاررفته در بیوتن و تاثیر آن­ها در معناسازی و تعمیق محتوا، سوال­ های اساسی این پژوهش بوده ­اند. بررسی عناصر فرمی و تحلیل نقش آن­ها در برجسته کردن درون­مایه­ های داستان، نشان می­ دهد که روش امیرخانی صرفا نوگرایی ­های ظاهری نبوده­ است و وی با آشنایی ­زدایی پویا و برجسته ­سازی فرم، به محتوای متن ژرفای ویژه­ و تفکرانگیز بخشیده است.

کلیدواژه ها:

بیوتن ، پست مدرنیسم ، فرم ، برجسته سازی ، بازی زبانی