اثر آموزش کاراته بر حافظه و توجه دانش آموزان دارای اختلال بیش فعالی کاستی توجه

زمینه و هدف: اختلال بیش فعالی کاستی توجه، اختلالی عصبی تحولی و از شایع ترین اختلال های کودکی است. هدف پژوهش حاضر، بررسی تاثیر آموزش فنون کاتای کاراته برتوجه انتخابی و حافظه کاری (دیداری–فضایی) دانش آموزان مبتلا به اختلال بیش فعالی کاستی توجه بوده است. روش: پژوهش حاضر از نوع شبه آزمایشی و با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه گواه بود که ۳۰ دانش آموز با اختلال کاستی توجه از بین دانش آموزان دختر و پسر پایه های اول تاپنجم ابتدایی (۷-۱۱) ساله در سال تحصیلی ۹۳-۹۴ به روش نمونه گیری تصادفی چندمرحله ای انتخاب شدند و در دو گروه ۱۵ نفری (آزمایش و گواه) جای گرفتند. جهت تشخیص این اختلال از فرم کوتاه تجدیدنظرشده مقیاس درجه بندی کانرز-فرم والد (کانرز، ۱۹۹۰) استفاده شد. قبل از شروع برنامه آموزش، آزمون توجه انتخابی استروپ (۱۹۳۵)، خرده مقیاس طراحی مکعب ها، فراخنای ارقام (حافظه دیداری عددی)، توالی حرف–عدد مقیاس هوش وکسلر (وکسلر، ۲۰۱۵) برای هردو گروه به عنوان پیش آزمون اجرا شد. سپس برنامه آموزشی در ۲۲جلسه (شامل دو جلسه آموزش پایه کاتا و ۲۰ جلسه تمرین به مدت ۶۰ دقیقه) برای گروه آزمایش اجرا شد. پس از پایان برنامه آموزشی، پس آزمون برای دو گروه اجرا شد و داده ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس در نرم افزار SPSS مورد تحلیل قرار گرفت. یافته ها: نتایج نشان داد که آموزش فنون کاتای کاراته بر میزان حافظه دیداری عددی (مولفه روبه جلو)، حافظه کاری (دیداری–فضایی) موثر بوده است (۰/۰۵>p). اما بر روی میزان حافظه دیداری عددی (مولفه معکوس)، جمع نمره های حافظه دیداری، میزان فراخنای ارقام و همچنین توجه انتخابی (نمره تداخل و زمان تداخل) تاثیری نداشته است (۰/۰۵