اثربخشی آموزش ضمنی مهارت های اجتماعی بر بهبود توانایی ارتباطی کودکان دارای اختلال طیف درخودماندگی

زمینه و هدف: اختلال طیف اوتیسم اختلالی عصب­ی تحولی است که با نارسایی در ارتباطات و تعاملات اجتماعی و وجود علایق، رفتارها و فعالیت­ های محدود و تکراری شناسایی می­ شود. پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی آموزش ضمنی مهارت­ های اجتماعی بر بهبود توانایی ارتباطی کودکان دارای اختلال طیف درخودماندگی انجام شد. روش: روش تحقیق از نوع شبه آزمایشی با طرح پیش­ آزمون–پس­ آزمون بود. جامعه آماری را کودکان ۱۲-۸ ساله دارای اختلال طیف درخودماندگی شهر اراک در سال ۱۳۹۷ تشکیل داده است که از بین آنان ۳۰ نفر به روش نمونه­ گیری هدفمند انتخاب و با استفاده از گمارش تصادفی در دو گروه آزمایشی و گواه کاربندی شدند. اعضای گروه آزمایش در طول ده هفته (هفته­ ای دو جلسه شصت دقیقه ای) به صورت گروهی در آموزش شرکت کردند و در گروه گواه هیچ مداخله­ ای انجام نشد. ابزار پژوهش فرم والدین پرسش­نامه مهارت­ های اجتماعی (گرشام و الیوت، ۱۹۹۰) بود. داده­ ها با استفاده از تحلیل کواریانس در نرم افزار SPSS تحلیل شد. یافته­ ها: نشان داد که آموزش ضمنی مهارت­ های اجتماعی در نمونه پژوهش تاثیر معنی­ داری (۰/۰۱>p) بر بهبود توانایی ارتباطی کودکان دارای اختلال طیف درخودماندگی داشته است. نتیجه گیری: باتوجه به یافته­ ها، آموزش ضمنی مهارت­های اجتماعی موجب افزایش توانایی ارتباطی کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم می­ شود.

کلیدواژه ها:

Implicit instruction ، Social skills Interpersonal relationships ، Autism spectrum disorder ، آموزش ضمنی ، مهارت های اجتماعی ، توانایی ارتباطی ، اختلال طیف اوتیسم