بررسی کابردی تعلیم و تربیت دانش آموز محور از دیدگاه آموزگاران ابتدایی

تعلیم و تربیت دانش آموز محور به طیف گسترده ای از برنامه های آموزشی، تجربیات یادگیری، رویکردهای آموزشی و استراتژی های حمایتی اشاره دارد. یادگیری دانش آموز محور به دانش آموزان این فرصت را می دهد که در مورد دو چیز تصمیم بگیرند: چه مطالبی را یاد می گیرند و چگونه آن را یاد می گیرند. این مفهوم گاهی اوقات به عنوان یادگیری شخصی نیز شناخته می شود. برخلاف رویکردهای آموزگار محور، این رویکرد دانش آموزان را به عنوان رهبر و تصمیم گیرنده در یادگیری خود درگیر می کند. آموزش دانش آموز محور به دانش آموزان اجازه می دهد در مقابل دریافت غیرفعال اطلاعات، دانش ایجاد کنند و یادگیری عمیق را تشویق می کند. رویکرد دانش آموز محور در درجه اول بر آنچه دانش آموز برای یادگیری باید انجام دهد تمرکز می کند نه بر محتوای دوره یا انتقال اطلاعات توسط معلم. در کلاس دانش آموز محور، فراگیران در آموزش خود انتخاب دارند، مسئولیت یادگیری خود را بر عهده دارند، دستاوردهای خود را می سنجند و در کلاس قدرت دارند. روش های تدریس دانش آموز محور تمرکز فعالیت را از آموزگار به دانش آموزان تغییر می دهد. این روش ها شامل یادگیری فعال هستند که در آن دانش آموزان مسائل را حل می کنند، به سوالات پاسخ می دهند، سوالات خود را تنظیم می کنند، بحث می کنند، توضیح می دهند، مناظره می کنند یا در طول کلاس طوفان فکری می کنند. این روش ها به همه دانش آموزان فرصت یکسانی برای دسترسی و مشارکت در تمام بخش های آموزش می دهد. فعالیت ها را مطابق با نیازهای منحصر به فرد دانش آموزان تنظیم و اجرا می کند.

کلیدواژه ها:

روش آموزش ، دانش آموز محور ، دانش آموز ، آموزگار ، مدارس ابتدایی.