جایگاه فضاهای عمومی در برنامه ریزی شهری

با گسترش زندگی شهرنشینی دریچه ای جدید به سوی جهانی نو پدیدار گشت .جهانی که حیات خاص خود را اقتضا می نمود،کنشگران خاصی را می طلبید، سیستم جمعی تازه ای را به دنبال داشت و نتیجتا فضا ،خرده فضا، اماکن و محیط های نوظهوری را ایجاد نمود. شهر نماد قدرت و پیشرفت قلمداد شد و عناصرانسانی و غیر انسانی شهر امروز همه وهمه رنگ و بوی مدرنیته را به همراه داشتند .درتبیین انسان شناختی از مفهوم فضا اندیشه ی هانری لوفبورمکانی ویژه دارد.وی به ویژه در “تولیدفضا” فضا را نه تنها یک پدیده ی طبیعی یا استعلایی بلکه یک تمامیت تاریخی ویک تولید اجتماعی می داند. درواقع فضا از یک سو تجربه ی تاریخی ماست و ازسویی دیگر تجربه ی زندگی روزمره ی ما .شهر مفهومی است که می توان از زوایای گوناگون هم چون اقتصاد، فرهنگ ، قدرت، زمان، خشونت ، بیان، نشانه شناسی ، فضا و… به آن نگریست .ظهور هرفضایی در یک جامعه توام است با کارکردهای چندگانه ی مثبت ومنفی . مراکز تجاری _ اداری فضاهایی می باشند که به انحاء و اشکال گوناگون در کالبد شهرها تبلور یافته اند و فصل مشترک فضا و شهر وجود نوعی ابهام و پیچیدگی درون این مفاهیم است .