مقایسه شاخص ها ی تحمل به خشکی مبتنی بر تولید زیست توده نهال پسته در شرایط تنش خشکی

پسته از خانواده Anacardiaceae است. فقط Pistacia vera L، یعنی پسته کشت شده، اهمیت اقتصادی دارد. ایران به عنوان منطقه خاستگاه پسته همواره دارای بیشترین سطح زیر کشت در جهان بوده است. حدود ۸۰ درصد از ایران در دو دسته نیمه خشک و خشک قرار دارد. پسته در ایران معموال در شرایط خشک و شور کشت میشود زیرا تحمل به خشک ی و شوری بالایی دارد. با این حال، کمبود آب و شوری می تواند باعث کاهش رشد، عملکرد و کیفیت دانه شود. تنش خشکی بر رشد، تجمع توده خشک و بهره وری گیاهان تاثیر نامطلوب م ی گذارد و نسبت به سایر عوامل محیطی باعث آسیب بیشتر می شود. تنش خشکی باعث کاهش معنیدار وزن تر و خشک گیاه، وزن خشک اندام هوایی و ریشه، سطح برگ و افزایش طول ساقه شد. همچنین اثر پایه روی این پارامترهای رشد در شرایط تنش خشکی معنیدار بود. تحت تیمارها ی تنش اسمزی، نسبت ریشه به ساقه به طور قابل توجهی افزایش یافت. در این مقاله تحقیقات انجام شده در زمینه تنش خشکی پسته مطالعه و بررسی می شود.

کلیدواژه ها:

پسته ، تنش خشکی ، تحمل به خشکی