نقش میانجی نگرش در تحلیل عوامل موثر بر گرایش بانوان روستایی به مصرف گیاهان دارویی در دوران شیوع کووید-۱۹

از هنگام شروع همه گیری ویروس کووید ۱۹ محققان داروهای مختلفی را به عنوان نامزد درمان ویا پیشگیری معرفی نموده اند که اثرات آنها هنوز هم سوال برانگیز است. در این بین گیاهان دارویی به عنوان محصولی برگرفته از طبیعت یکی از گزینه های مورد اقبال عمومی در جهان گزارش شد که اثراتش هنوز در مرحله بررسی و آزمایش است. همین موضوع سبب گردید تا این مطالعه به بررسی نقش میانجی نگرش در رابطه متغیرهای مستقل و تمایل به مصرف گیاهان دارویی در جامعه زنان روستایی استان زنجان بپردازد. مطالعه به روش پیمایش با استفاده از ابزار پرسشنامه که روایی و پایایی آن مورد تایید قرار گرفته به جمع آوری اطلاعات با رعایت پروتکل های بهداشتی پرداخته است. نمونه گیری به روش خوشه ای چند مرحله ای و تعداد نمونه با استفاده از فرمول کوکران ۲۷۲ نفر تعیین گردیده است. نتایج تحقیق نشان داد که متغیرهای اقتصادی، اجتماعی، ویژگی های گیاهان دارویی، و دانش بر نگرش اثر مثبت و معنی داری داشته و نگرش به عنون میانجی توانسته ۵۵ درصد از تغییرات تمایل به مصرف گیاهان دارویی را تبیین کند. همچنین اضطراب کرونا بطور مستقیم در تبیین تمایل به مصرف گیاهان دارویی نقش معنی داری نشان داد، اما در مدل غیر مستقیم اثر معنی داری بر نگرش نداشته است.

کلیدواژه ها:

COVID ۱۹ ، Tendency to use medicinal plants ، Corona anxiety ، Attitude on medicinal plants