قدرت پنهان روایت در فضای نشاندار موزه

روایت های موزه ای روش هایی برای کشف و تولید معنا هستند. ابزار تولید روایت های موزه ای در موزه ها فقط متن ها نیستند، بلکه هر یک از کنش های موزه ای مانند انتخاب اشیاء، چیدمان، دسته بندی و موارد مشابه به بازدیدکننده جهت می دهد تا در مسیر یک داستان متفاوت حرکت کند. جستار حاضر، میان داستان های تاریخی که ادعا می کنند خنثی و بی طرف «حقیقت» را در مورد گذشته بیان می کنند و روایت، تمایز قائل می شود. این پژوهش با رویکرد انتقادی تحلیل گفتمان، روایت های موزه ای را بررسی می کند. به باور نگارنده، مستندسازی فرهنگی و تولید روایت ها، باید به عنوان یکی از شیوه های سیاسی تولید دانش و فرآورده روابط قدرت دیده شوند. پژوهش حاضر، افزون بر بررسی قدرت پنهان روایت ها، آن ها را برساختی اجتماعی و فرآورده گفتمان ها دانسته و چالش ها و فرصت های تولید و بازتولید روایت های موزه ای را بررسی می کند. این جستار، اهمیت روایت ها را در مشروعیت بخشی، انسجام بخشی، روایت‎های حساس در کانون های تقاطع-فرهنگی و حضور فعال و مشارکتی مخاطب در بازتولید روایت های «دموکرات» در موزه های عصر حاضر بررسی می کند. بنا بر یافته های پژوهش، با ورود به فضای نشان دار موزه، کشمکش در سطح اجتماعی و فردی بر سر تولید معانی آغاز می شود، و روایت های هژمونیک فرآورده ای تاریخی و فرهنگی و حاصل کشمکش میان گفتمان ها و روایت های خرد و کلان تصادفی پیرامون متن موزه هستند.

کلیدواژه ها:

کلیدواژه ها: موزه ، روایت ، روابط قدرت ، تحلیل گفتمان ، تولید سیاسی دانش