اثربخشی آموزش مهارت های ارتباطی بر تعارض والد- فرزندی نوجوانان پسر کم توان ذهنی شهر یزد

پژوهش حاضر به منظور بررسی اثربخشی آموزش مهارت­های ارتباطی بر تعارض والد- فرزندی در نوجوانان پسر کم­توان ذهنی شهر یزد انجام شده است. روش پژوهش از نوع آزمایشی و طرح این پژوهش از نوع پیش­آزمون- پس­آزمون با گروه کنترل بوده و جامعه آماری دانش­آموزان پسر کم­توان ذهنی ۱۱ تا ۲۰ ساله را شامل می­شود که در سال تحصیلی ۹۴-۹۳ در مدارس خاص کم­توان ذهنی شهر یزد مشغول به تحصیل بوده­اند. نمونه این پژوهش شامل ۴۰ دانش­آموز است که به­طور تصادفی انتخاب و در دو گروه آزمایش و گواه (۲۰ نفر برای هر گروه) جایگزین شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه رفتار تعارض رابین و فاستر بود که همه شرکت­کنندگان، آن را در پیش­آزمون و پس­آزمون تکمیل کردند. برنامه آموزش مهارت­های ارتباطی طی ۱۲ جلسه ۵۰ دقیقه­ای بر روی گروه آزمایش اجرا شد. به منظور تجزیه و تحلیل داده­های جمع­آوری­شده، علاوه بر آمار توصیفی از آمار استنباطی مانند آزمون t مستقل و تحلیل کواریانس استفاده شد. یافته­های این پژوهش نشان می­دهد بین دو گروه آزمایش و گواه از لحاظ تعارض والد- فرزندی و ابعاد آن تفاوت معنی­دار وجود دارد (۰۱/۰ p<). نتایج حاصل از تحلیل داده­ها حاکی از آن است که آموزش مهارت­های ارتباطی باعث کاهش تعارض والد- فرزندی (%۷۰/۴۱ =اندازه اثر) و مولفه­های آن، در دانش­آموزان گروه آزمایش در مقایسه با گروه گواه شده است. از این رو پیشنهاد می­شود در مدارس خاص دانش­آموزان کم­توان ذهنی، بر آموزش مهارت­های ارتباطی تاکید شود.

کلیدواژه ها:

Communicational skills ، Parent-child conflict ، intellectual disability