تاثیر کروم (VI) و ورمی کمپوست بر برخی از شاخص های میکروبی و اکوفیزیولوژیک خاک

در این مطالعه اثر فلز سنگین کروم بر برخی شاخص های میکروبی و اکوفیزیولوژیکی خاک در حضور ورمی کمپوست و در قالب طرح کاملا تصادفی بررسی شد. این آزمایش در پنج سطح کروم ( ۰، ۱۰۰، ۲۰۰، ۳۰۰ و ۴۰۰ میلی گرم کروم بر کیلوگرم خاک از نمک دی کرومات پتاسیم) و در هفت دوره انکوباسیون ( ۵، ۳۰، ۶۰، ۹۰، ۱۰۰، ۱۱۰، ۱۲۰ روز ) در سه تکرار اجرا گردید و به منظور کاهش اثرات مخرب آلاینده در خاک، در روز ۹۰ ام به همه تیمارها ورمی کمپوست اضافه شد.در انتهای هر دوره فعالیت آنزیم دهیدروژناز، تنفس پایه و کربن بیومس میکروبی به عنوان شاخص های میکروبی و همچنین نسبت میکروبی و متابولیک به عنوان شاخص های اکوفیزیولوژیک اندازه گیری شدند. نتایج نشان دادند که با افزایش غلظت کروم در خاک شاخص های میکروبی خاک تا روز نود کاهش یافتند. آنزیم دهیدروژناز در غلظت ۱۰۰ میلی گرم کروم در خاک، ۱۰۰ درصد کاهش را پس از نود روز انکوباسیون نشان داد و پس از آن افزایش یافت  و در غلظت های کمتر از ۱۰۰ میلی گرم کروم کاربرد ورمی کمپوست تاثیر سوء آلاینده را جبران نمود. سهم متابولیک در غلظتmg Cr kg- ۳۰۰ بعد از افزودن ماده آلی از۴۳/۵ در روز ۹۰ ام به ۱۶۴/۰در روز ۱۰۰ ام رسید و همین کاهش با روند شدید تر در تیمارmg Cr kg- ۴۰۰ نیز اتفاق افتاد. . نسبت میکروبی با افزایش ماده آلی در خاک، در تیمار شاهد ۵۶ درصد و در بالاترین غلطت کروم در خاک، ۴۴ درصد افزایش را نشان داد. بر اساس یافته های این پژوهش در غلظت های بیش از ۱۰۰ میلی گرم کروم در خاک پیامدهای منفی فلز بر شاخص های میکروبی خاک نمایان شد و کاربرد ورمی کمپوست در بهبود این شاخص ها در حضور آلاینده موثر بود.

کلیدواژه ها:

سهم متابولیک و نسبت میکروبی ، کربن بیومس میکروبی ، زمان ، فعالیت آنزیم دهیدروژناز