تمایزیافتگی و تفکرارجاعی: نقش واسطه ای درماندگی آموخته شده

مقدمه: پژوش حاضر با هدف پیش بینی تفکر ارجاعی  بر اساس تمایز یافتگی خود با واسطه درماندگی آموخته شده در دانشجویان انجام شد. روش: ۳۳۵ نفر (۱۶۴ پسر و ۱۷۶ دختر) از دانشجویان دانشگاه آزاد لار  به روش خوشه ای چند مرحله ای انتخاب شدند و پرسشنامه های تمایزیافتگی دریک (۲۰۱۱)، پرسشنامه درماندگی آموخته شده کوینلس و نلسون (۱۹۸۸) و پرسشنامه تفکر ارجاعی ارینگ (۲۰۱۰) پاسخ دادند. یافته ها:  نتایج تحلیل رگرسیون چندگانه به شیوه هم زمان مبتنی بر روش بارون و کنی (۱۹۸۶) نشان دادند که واکنش سازی عاطفی، هم آمیختگی با دیگران و گسلش عاطفی پیش بینی کننده مثبت تفکر ارجاعی  و موقعیت من پیش بینی کننده منفی تفکر ارجاعی  است. همچنین هم آمیختگی با دیگران و گسلش عاطفی، پیش بینی کننده مثبت درماندگی آموخته شده و  موقعیت من پیش بینی کننده منفی درماندگی آموخته شده بودند. در نهایت درماندگی آموخته شده، در رابطه بین تمایز یافتگی و تفکر ارجاعی  نقش واسطه ای را ایفا کرد. نتیجه گیری: به این ترتیب که واکنش هیجانی و موقعیت من به واسطه درماندگی آموخته شده به ترتیب  پیش بینی کننده مثبت و منفی تفکر ارجاعی بودند.

کلیدواژه ها:

تمایزیافتگی ، تفکرارجاعی ، درماندگی آموخته شده