اثر بخشی روان درمانی مثبت نگر بر امید به زندگی و خود کارآمدی در بیماران دیابتی شهرستان شهریار

مقدمه و هدف: این پژوهش با هدف بررسی اثر بخشی روان­درمانی مثبت نگر بر امید به زندگی و خود کارآمدی در بیماران دیابتی شهرستان شهریار انجام گرفت.  مواد و روش ها: این پژوهش از نوع  مطالعات نیمه تجربی بر اساس طرح پیش آزمون و پس آزمون و گروه کنترل است. جامعه­ی آماری پژوهش حاضر شامل تعدادی از  مراجعه کنندگان مبتلا به دیابت به مراکز خدمات جامع سلامت در شهرستان شهریار  درسال ۱۴۰۰ بود که از بین آنها ۳۰ نفر به صورت تصادفی انتخاب شد و در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) تقسیم بندی شد. پس از تقسیم تصادفی بیماران دیابتی به دو گروه آزمایش و کنترل، طرح آموزش مهارت های روان­درمانی مثبت نگر در ۸ جلسه ۲ ساعته در مدت ۲ ماه، به شرکت­کنندگان در گروه آزمایش ارائه شد و در گروه کنترل هیچ مداخله­ای صورت نگرفت. هر دو گروه، یک بار پیش از مداخله آزمایشی و یک بار پس از مداخله آزمایشی مقیاس امیدواری اشنایدر و همکاران (۱۹۹۱) و خودکارآمدی شرر (۱۹۸۲) را تکمیل کردند. یافته ها: یافته­های آزمون تحلیل واریانس با اندازه­گیری مکرر نشان دادآموزش روان­درمانی مثبت نگر بر امید به زندگی و خودکارآمدی در بیماران دیابتی شهرستان شهریارتاثیر معنادار دارد (p<۰/۰۵). نتیجه گیری: نتایج پژوهش حاکی از تاثیر مثبت روان­درمانی مثبت­نگر بر امید به زندگی و خودکارآمدی بیماران دیابتی می­باشد.

کلیدواژه ها:

Diabetic patients ، Life expectancy ، Positive psychotherapy ، Self-efficacy ، روان درمانی مثبت نگر ، امید به زندگی ، خود کارآمدی ، بیماران دیابتی