ساماندهی بافت فرسوده شهری ضرورت تحقق توسعه پایدار

با توجه به تحولات سریع علمی و فنی و به تبع آن دگرگونی در ساختار کالبدی، اقتصادی و اجتماعی شهرها و همچنین مطرح شدن نظریه توسعه پایدار شهری، اهمیت نوسازی و احیاء بافتهای فرسوده و ناکارآمد بیش از پیش مشخص می گردد. بافت قدیمی به عنوان شبکه پیچیده روابط به یادگار مانده از نسلهای پیشین با وجود دگرگونیهای زیاد در طی پنجاه سال اخیر هنوز نتوانسته است با شرایط موجود شهرنشینی کشور سازگار گردد. تراکم شدید جمعیت در حاشیه شهرهای بزرگ و نوع سکونت در این قسمت های شهرباعث ایجاد بافتهای ناخواسته و ناهنجار شهر می گردد. گسترش فضایی بی رویه و بدون برنامه شهرهای بزرگ و متوسط کشور در چند دهه گذشته، باعث شکل گیری بافت های جدید شهری در مجاورت شهرها و جابجایی ساکنان و کاربریهای شهری به نواحی جدید گردیده است. در نتیجه این جابجایی، به تدریج بافت های قدیمی شهرها کارکرد و حیات اجتماعی- اقتصادی خود را از دست داده اند و این بافت ها با از دست دادن حیات شهری خود، به سمت رکود و فرسودگی گرایش پیدا کرده اند. نتایج نشان می دهد اغلب شهرهای مهم و تاریخی، به سبب نوع اقلیم و به خصوص نوع مصالح استفاده شده و به علت عدم رعایت اصول و استاندارهای طراحی شهری و شهرسازی، با پدیده بافت های فرسوده مواجه اند. هرگونه برنامه ریزی و اقدام در بافت های فرسوده شهری، به دلیل خصوصیات متمایز اقتصادی، اجتماعی، کالبدی، حقوقی و زیست محیطی این پهنه ها، دقت و ظرافت خاص خود را می‎طلبد، بنابراین برنامه‎ریزی مردم محور و مشارکت پایدار مردمی در این خصوص اهمیت ویژه ای دارد.