بازتاب قشربندی اجتماعی در عصر غزنویان و سلجوقیان (با تاکید بر اشعار سنایی غزنوی و هنرهای بصری دوران)

نابرابری­های اجتماعی، پدیده­ای جهانی و از مهم­ترین مباحث در حوزه دانش جامعه­شناسی است که بر تمام مناسبات اجتماعی تاثیر می­گذارد. همه جوامع بشری دارای سلسله مراتب اجتماعی هستند و این نشان می­دهد که تفاوت­ها و نابرابری­های اجتماعی در بین گروه­های مختلف اجتماعی وجود دارد. در قرن ششم در عصر غزنویان و سلجوقیان در شعر فارسی، تحولاتی رخ داد که به تبع این تحولات، مناسبت­های اجتماعی وارد شعر شاعران شد و شاعران با نگاه نو به انسان و جامعه، ارزش بیشتری به مسائل اجتماعی و انسان قائل شدند. پژوهش حاضر به روش توصیفی و تحلیلی و با تکیه بر داده­های منابع کتابخانه­ای انجام شده است. یافته­های پژوهش حاکی از این است که یکی از مبانی جامعه شناختی، بررسی نظام ساختاری طبقاتی جامعه است. با توجه به هنر قرون نخستین اسلامی و اشعار سنایی می­توان گفت: جامعه عصر وی، جامعه­ای طبقاتی است که رفتن از طبقه­ای به طبقه دیگر، تقریبا غیرممکن بود. جامعه به دو گروه حاکم و غیرحاکم تقسیم شده است که گروه حاکم افرادی مانند پادشاه، وزیر، امیر، حاکم، قاضی، علمای دینی و... هستند که به روش های گوناگون بر مردم حکومت می­کردند و در مقابل توده مردم مانند کشاورزان، طبیبان، بازاریان و... قرار داشتند.اهداف پژوهش:ارائه یک چارچوب نظری از شاخص­های نابرابری اجتماعی در عصر غزنویان و سلجوقیان در اشعار سنایی.بررسی نابرابری اجتماعی در دوره غزنویان و سلجوقیان با توجه به آثار هنری این دوره.سوالات پژوهش:نابرابری و قشربندی اجتماعی در دوره غزنویان و سلجوقیان چه بازتابی در اشعار سنایی یافته است؟هنر دوره غزنویان و سلجوقیان وضعیت قشربندی اجتماعی این دوره را چگونه منعکس ساخته است؟

کلیدواژه ها:

جامعه شناسی ادبیات ، قشربندی ، غزنویان و سلجوقیان ، هنر بصری ، سنایی