نامه نخست سغدی

سغد نام باستانی منطقه­ای اطراف دره بدخشان در ماوراءالنهر بود. مرکز این منطقه شهر سمرقند است. مردم سغد در زمان ساسانیان به دلیل فعالیت­شان در بازرگانی، بخصوص تجارت با چین و هند، معروف بودند و یکی از قطب­های اصلی اقتصاد ایران بشمار می­آمدند. از زبان سغدی در دوره میانه زبان­های ایرانی، آثاری بسیار برجای مانده که یکی از مهم­ترین آن­ها، نامه­های کهن سغدی است. نامه­های کهن سغدی به زبان و خط سغدی به سال ۱۹۰۷ میلادی توسط سراورل استاین در یکی از برج­های نگه­بانی دیوار چین بدست آمد. این اسناد شامل پنج نامه کامل و چهار تکه پاره، شبیه به یک نامه است. نامه­های سغدی تحولات سیاسی و اجتماعی مردمان آن روزگار چین را بازگو می­کند. نامه نخست سغدی از طرف دختری از اهالی دون وانگ خطاب به همسرش نوشته شده است.

کلیدواژه ها:

سغد ، نامه های کهن سغدی ، شهرهای چین