«مولانا و مینی مالیسم»(بررسی داستان های مینی مالیستی در دیوان کبیر)

یکی از تصورات رایج، اما قطعا نادرست در مورد نظریه و نقد ادبی، آن است که  نظریه و نقد ادبی را فقط در متون معاصر می توان اعمال کرد. حال آن که نقد یک ابزار علمی است و هر متن ادبی، خواه کلاسیک و خواه معاصر، از دیدگاه مدرنیستی قابل نقد و بررسی است. یکی از گونه های ادبی که در طول سال های اخیر دست خوش تغییراتی مهم بوده است داستان کوتاه است و شکلی نوین از روایت داستانی که هر روز، کوتاه و کوتاه تر می شود، مینی مالیسم (minimalism) است که آن را در زبان فارسی «خردگرایی»  و «حداقل گرایی» نامیده اند که دارای ویژگی هایی مشترک است. در ادبیات غنی کلاسیک فارسی، چه در نثر و چه در نظم، حکایت ها و داستان هایی فراوان وجود دارد که از جهاتی بسیار قابل انطباق با خصوصیات داستان های مینی مالیستی است. مقاله حاضر می کوشد با ارائه و بررسی نمونه هایی از داستان های بسیار کوتاه دیوان کبیر مولانا، ویژگی هایی را که برای سبک مینی مالیسم برشمرده اند تبیین نماید.

کلیدواژه ها:

Modern literary theories ، Short story ، Minimalism ، anecdote ، Moulana’s Divan Kabir