اثربخشی آموزش مهارت های زندگی بر رفتار خودنظارتی و تفکر خلاق کودکان

هدف: هدف این مطالعه تعیین اثربخشی آموزش مهارت های زندگی بر رفتار خودنظارتی و تفکر خلاق کودکان بود. روش پژوهش: پژوهش حاضر از نوع نیمه آزمایشی طرح پیش آزمون – پس آزمون با گروه گواه و پیگیری دو ماهه بود. جامعه آماری کودکان ۹ تا ۱۱ ساله شهر تهران در سال ۱۳۹۸ بود که پس از غربالگری با پرسشنامه های خودنظارتی کودکان هومفری (۱۹۸۲) و تفکر خلاق عابدی (۱۳۸۰) ۴۰ کودک بر اساس روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند. گروه آزمایش تحت مداخله آموزش مهارتهای زندگی سیدآبادی (۱۳۸۹) طی ده جلسه ۴۵ دقیقه ای قرار گرفت. داده ها با استفاده از واریانس اندازه های تکراری تحلیل شد. یافته ها: نتایج این پژوهش نشان داد مداخله آموزش مهارت های زندگی بر خودنظارتی کودکان (۲۹/۲۲=F، ۰۰۱/۰=P) و تفکر خلاق (۰۲/۱۸=F، ۰۰۱/۰=P) در مرحله پس آزمون موثر است و این تاثیر در مرحله پیگیری نیز پایدار است (۰۵/۰=P). نتیجه گیری: بنیان های دانش، مهارت و نگرش ها از دوره کودکی شکل می گیرند و اهمیت و ضرورت آنها برای خاص و عام پذیرفته شده اند؛ پس ضروری است که هر تحول و نوآوری آموزشی را از سالهای اولیه کودکی مورد توجه قرار داد و برنامه ریزی برای دوران کودکی و بعد از آن را بر پایه و بنیان قوی بنا نهاد.

کلیدواژه ها:

مهارت های زندگی ، رفتار خودنظارتی ، تفکر خلاق