معنای پنهان متن داستان موسی و خضر؛ خوانش پدیدارشناختی و هرمنوتیک آیات ۶۵-۸۲ سوره کهف

تلقی جدید از دین مبتنی بر فهم پدیدار های دینی است. قرآن به عنوان متن دینی مسلمانان، محصول واقعیات زنده و تاریخی است. واقعیاتی که از حقیقتی عینی و ملموس پرده برمی دارند. داستان همراهی خضر و موسی در آیات سوره کهف، نمونه ای از این واقعیات و پدیدارهای متن قرآنی است. در این جستار با مطالعه موردی داستان همراهی خضر و موسی به بررسی خوانش معنای پنهان متن در معنای آشکار آن، با تحلیل روش پدیدارشناسانه پرداخته شده؛ به سخن دیگر، نگارندگان به بررسی و چگونگی فهم هرمنوتیکی «متن بما هو متن» _ که باید نقطه اتکای کنش خوانش، فهم و تاویل باشد_ پرداخته اند. فهمی که قصد متن و معنای درون متن قرآنی را جویا می شود و درنتیجه بر هم راستا بودن معنا و مفهوم، در سطوح معنایی آشکار و پنهان متن صحه می گذارد. این امر با تحلیل پدیدارشناسانه میسر است تا از این طریق برای بازسازی تاویل کوشش شود.  

کلیدواژه ها:

ابژه ، بازسازی تاویل ، پدیدارشناسی ، قصد متن ، معنای پنهان متن ، خضر و موسی