اثر دیوسجنین بر شاخص های سلامت میتوکندری و انفیلتراسیون نوتروفیلی در آسیب کبد القاء شده با متوترکسات در موش بزرگ آزمایشگاهی
سال انتشار: 1401
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 187
فایل این مقاله در 10 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_DMED-30-3_007
تاریخ نمایه سازی: 29 شهریور 1401
چکیده مقاله:
مقدمه و هدف: کبد به عنوان بزرگ ترین غده بدن با وظایف متعدد است. متوترکسات سبب آسیب حاد و مزمن در کبد می شود. در این مطالعه اثر دیوسجنین به عنوان ساپوژنین استروئیدی، بر پتانسیل غشاء میتوکندری (MMP) و فعالیت انفیلتراسیون نوتروفیلی در مدل آسیب کبد القاء شده با متوترکسات درموش بزرگ آزمایشگاهی نر بررسی شد.مواد و روش ها: تعداد ۴۰ موش به ۵ گروه کنترل، کنترل تحت تیمار با دیوسجنین ۵۰ mg/kg، متوترکسات با دوز ۲۰ mg/kg (i.p) و دو گروه تحت تیمار دیوسجنین با دوزهای ۱۰, ۵۰ mg/kg (گاواژ) تقسیم شدند. با رعایت اخلاق موش ها بی هوش و پس از کشته شدن بافت کبد جدا شد. پس از تهیه هموژنه بافتی فعالیت انفیلتراسیون نوتروفیلی و پتانسیل غشاء میتوکندری سنجش شد. برای آنالیز آماری داده ها از آزمون آنووای یکطرفه و تست تعقیبی توکی استفاده شد و سطح معنی داری p<۰.۰۵ مقررشد.نتایج: پتانسیل غشاء میتوکندری در گروه متوترکسات و تحت تیمار با دیوسجنین ۱۰ mg/kg نسبت به کنترل کاهش معنی دار و در گروه تحت تیمار با دیوسجنین ۵۰ mg/kg نسبت به متوترکسات افزایش معنی دار داشت. از طرفی میلوپراکسیداز در گروه متوترکسات و گروه تحت تیمار با دیوسجنین ۱۰ mg/kg نسبت به گروه کنترل افزایش معنی دار و در گروه تحت تیمار با دیوسجنین ۵۰ mg/kg نسبت به گروه متوترکسات کاهش معنی دار داشت.نتیجه گیری: دیوسجنین با دوز ۵۰ mg/kg در مدل آسیب کبد القاء شده با متوترکسات توانست باعث بهبود سلامت میتوکندری و نیز کاهش انفیلتراسیون نوتروفیلی گردد.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
نرگس حدادزاده نیری
گروه فیزیولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه شاهد، تهران، ایران
محسن خلیلی
مرکز تحقیقات نوروفیزیولوژی، دانشگاه شاهد، تهران، ایران
فاطمه طالع احمد
گروه فیزیولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه شاهد، تهران، ایران
انسیه جنیدی
گروه زیست شناسی، دانشکده علوم پایه، دانشگاه شاهد، تهران، ایران
مهرداد روغنی
مرکز تحقیقات نوروفیزیولوژی، دانشگاه شاهد، تهران، ایران
مراجع و منابع این مقاله:
لیست زیر مراجع و منابع استفاده شده در این مقاله را نمایش می دهد. این مراجع به صورت کاملا ماشینی و بر اساس هوش مصنوعی استخراج شده اند و لذا ممکن است دارای اشکالاتی باشند که به مرور زمان دقت استخراج این محتوا افزایش می یابد. مراجعی که مقالات مربوط به آنها در سیویلیکا نمایه شده و پیدا شده اند، به خود مقاله لینک شده اند :