مقایسه رضایتمندی دانشجویان پرستاری از دو روش ارزشیابی عملی با ساختار عینی و سنتی در دانشکده پرستاری و مامایی زاهدان سال ۱۳۹۰

سابقه و اهداف : ارزیابی دقیق و عینی صلاحیت بالینی و حرفه ای، یکی از مهم ترین ابعاد آموزش بالینی دانشجویان گروه پزشکی است. آزمون بالینی با ساختار عینی، طیف وسیعی از مهارت های فنی و اساسی را در موقعیت های تجربی ارزیابی می کند. پژوهش حاضر با هدف مقایسه رضایتمندی دانشجویان پرستاری از دو روش ارزشیابی سنتی و ارزشیابی عملی _با ساختار عینی _در دانشکده پرستاری و مامایی زاهدان انجام شد. روش: پژوهش حاضر یک مطالعه مداخله ای است. واحدهای مورد پژوهش ۳۵ دانشجوی پرستاری بودند که واحد درسی اصول و مهارت های پرستاری عملی را در نیمسال اول سال تحصیلی ۹۰-۱۳۸۹ اخذ کردند و هر دو روش ارزشیابی عملی با ساختار عینی و سنتی در ارزیابی پایان ترم در مورد آن ها انجام گرفت. اطلاعات از طریق پرسشنامه پژوهشگر ساخته ۲۱ گزینه ای پس از تایید روایی و پایایی، جمع آوری شد. داده ها توسط نرم افزار SPSS نسخه ۱۵ و با استفاده از آزمون های کای دو، تی زوج و مستقل مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفت. یافته ها: میانگین سن دانشجویان ۴۶/۲ ± ۷۴/۱۹ سال بود. ۸۰% دانشجویان از روش ارزشیابی عملی با ساختار عینی راضی و کاملا راضی و ۹/۲% ناراضی یا کاملا ناراضی بودند. این میزان بعد از اعلام نمره به ترتیب ۵/۸۱% و ۷/۳% بود. ۴/۷۹% دانشجویان از روش ارزشیابی سنتی راضی و کاملا راضی و ۸/۱۱% ناراضی یا کاملا ناراضی بودند. این میزان بعد از اعلام نمره به ترتیب ۶۳% و ۱/۱۱% بود. مقایسه میانگین نمره رضایتمندی دانشجویان بعد از اعلام نمره نشان داد رضایت از روش ارزشیابی عملی با ساختار عینی به طور معنی داری بیشتر از روش ارزشیابی سنتی بود (۰۲/۰ = P ). نتیجه گیری: با توجه به رضایتمندی دانشجویان پرستاری از روش ارزشیابی عملی با ساختار عینی در این مطالعه، به کارگیری آن در همه گروه های آموزشی پزشکی _علی رغم موانع اجرایی آن_ ضرورت دارد.  

کلیدواژه ها:

Traditional Evaluation ، Objective Structured Practical Evaluation ، Satisfaction ، Nursing Student ، ارزشیابی سنتی ، ارزشیابی عملی با ساختار عینی ، رضایتمندی ، دانشجوی پرستاری