بررسی تاثیر اقلیم بر اپیدمیولوژی بیماری لشمانیوز در ایران

زمینه و هدف : لشمانیوز یک بیماری انگلی می باشد که از بیماری های مشترک بین انسان و حیوان است. لشمانیوز در ایران یک مشکل بزرگ بهداشتی است و بار سنگینی را برجامعه متحمل می شود. از علایم این بیماری زخم هایی است که تا یکسال روی بدن می مانند.بروز لشمانیوز به عوامل مختلفی وابسته است که مهمترین عامل اقلیم یا آب و هوا می باشد. هدف از این پژوهش بررسی وضعیت سالک درمناطق مختلف ایران می باشد.مواد و روش ها: مقاله حاضر یک مقاله مروری بوده و مقالات مورد مطالعه با استفاده از کلیدواژه های اقلیم، لشمانیوز، سالک، اپیدمیولوژی از پایگاه های اطلاعاتی معتبر که در محدوده زمانی۲۰۰۰تا۲۰۲۰انجام گرفته اند مطابق با هدف پژوهش جمع آوری شدندکه ازمیان ۱۲مقاله فارسی و انگلیسی ۸مقاله استخراج و مورد بررسی قرار گرفتند.نتایج: طبق بررسی های انجام شده روی مقالات جمع آوری شده که وضعیت لشمانیوز را در شهرهای مختلف ایران مورد بررسی قرارداده اند بیشتر موارد گزارش شده ی لشمانیوز از نظرجنسیت در مردان و از نظر اقلیم در مناطق گرمسیری و در مهر ماه بوده است. از علل بروز بیشتر در مردان می توان به پوشش کمتر و تعاملات اجتماعی بیشتر که افزایش تماس با پشه های خاکی را به دنبال دارد اشاره کرد. از آنجا که پشه ناقل لشمانیوز در بهار و اوایل تابستان تکامل می یابد و درتابستان شروع به فعالیت می کند بنابراین میزان بروز در فصل پاییز بیشتر است. لذا می توان نتیجه گرفت اوج فعالیت پشه های خاکی ناقل لشمانیوز در مهر ماه بوده است.نتیجه گیری: نتایج نشان می دهد بروز این بیماری با میزان رطوبت و سرمای منطقه ارتباط دارد به طوریکه همزمان با کاهش متوسط دما احتمال بروز بیماری افزایش می یابد. اطلاع از بیشترین میزان شیوع دراقلیم های متفاوت می تواند در پیشگیری از بروز لشمانیوز موثر باشد که این امر با انجام اقداماتی ازجمله سم پاشی و افزایش آگاهی مردم به ویژه مردم ساکن مناطق مستعدتر نسبت به بیماری و استفاده از وسایل حفاظت فردی و فراهم کردن امکانات تشخیص و درمان فوری مخصوصا مناطقی که بیشتر در معرض ابتلا هستند امکان پذیر است.

کلیدواژه ها:

اقلیم ، سالک ، لشمانیوز ، اپیدمیولوژی