رفتارهای خود مراقبتی و ارتباط پزشک با بیمار در بیماران مبتلا به نارسایی قلبی

مقدمه: بزرگترین مشکلی که سیستم های بهداشتی با آن مواجه هستند ابتلا به بیماری های مزمن میباشد که بیماری های قلبی-عروقی یکی از شایع ترین آن ها میباشد. گزینه های زیادی برای کنترل نارسایی قلبی وجود دارد که خود مراقبتی یکی از موثرترین آن ها می باشد. هم چنین ارتباط مناسب بین پزشک و بیمار منجر به بهبودپیامدهای بالینی وتبعیت ازدرمان در بیماران نارسایی قلبی می شود. مطالعه حاضر با هدف بررسی رابطه بین رفتارهای خودمراقبتی و ارتباط پزشک-بیمار در بیماران مبتلا به نارسایی قلبی انجام شده است.مواد و روش: مطالعه حاضر توصیفی-تحلیلی ازنوع مقطعی می باشد. تعداد ۲۰۰بیمار با نارسایی قلبی که به درمانگاه های سرپایی دانشگاه علوم پزشکی تبریز در سال ۱۳۹۹مراجعه کرده بودند بااستفاده ازفرمول کوکران انتخاب شدند.روش نمونه گیری از نوع تصادفی سیستماتیک از بین بیمارانی بودکه ازپیش وقت ویزیت گرفته اند. جهت گردآوری داده ها ازپرسشنامه محقق ساخته ارتباط پزشک-بیماروپرسشنامه اروپایی توان مراقبت ازخودبیماران نارسایی قلبی استفاده شد. داده های گردآوری شده از پرسشنامه ها، توسط نرم افزار SPSS ورژن ۲۵موردتجزیه وتحلیل قرار گرفت.یافته ها: نمره کل خودمراقبتی بیماران درحد متوسط با میانگین وانحراف معیار ۸/۶۶±۳۱/۸۸ بدست آمد. بین نمره خودمراقبتی باجنسیت پزشک، وضعیت تاهل ومیزان تحصیلات بیماران و همچنین بین نمره ارتباط پزشک-بیمارباجنسیت پزشک ارتباط معناداری مشاهده گردید. همچنین ارتباط پزشک-بیمارووضعیت تاهل درمردان از عوامل پیشگویی کننده رفتارهای خودمراقبتی دربیماران مبتلابه نارسایی قلبی بودند.نتیجه گیری: ارتباط پزشک-بیمارضمن معنی داربودن توانست رفتارهای خودمراقبتی رادربیماران مبتلابه نارسایی قلبی تبیین نماید. ارتباط بین پزشک وبیمارقلب طبابت ومحورهمه اقدامات بالینی است واکثرتشخیص های پزشکی وتصمیمات درمانی برمبنای اطلاعاتی است که ازمصاحبه پزشکی بدست می آیندوارتباط نامناسب بین پزشک و بیمارباعث بی اعتمادی بیمارنسبت به پزشک،عدم تبعیت ازدستورات پزشک و متحمل شدن هزینه های سنگین برای بیمارو نظام سلامت میشود لذا اتخاذ تدابیری جهت ارتقای مهارت های ارتباطی پزشکان ضروری به نظرمیرسد.

کلیدواژه ها:

تعامل پزشک-بیمار ، خودمراقبتی ، نارسایی قلبی