تاثیر آموزش خانواده بر بهبود روابط والدین و خودکارآمدی دانش آموزان مقطع ابتدایی شهرستان جویبار

پژوهش حاضر با هدف تاثیر آموزش خانواده بر بهبود روابط والدین و خودکارآمدی دانش آموزان مقطع ابتدایی شهرستان جویبار، انجام شد. این پژوهش به روش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون و گروه های آزمایش و کنترل انجام شد. جامعه آماری، شامل کلیه دانش آموزان مقطع ابتدایی و مادران آن ها در آموزش و پرورش شهرستان جویبار در سال تحصیلی ۱۴۰۰ –۱۳۹۹ بود که به روش نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای، تعداد ۳۰ نفر انتخاب شدند و با گمارش تصادفی در هر یک از گروه های آزمایش (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) قرار گرفتند. به افراد گروه آزمایش (مادران دانش آموزان منتخب) آموزش خانواده مطابق با کتاب خانواده و فرزندان در دوره ابتدایی تهیه شده توسط استادان طرح جامع آموزش خانواده به ویراستاری به پژوه (۱۳۸۹) طی ۱۰ جلسه و به مدت یک ماه ارائه شد. ابزار اندازه گیری در پیش آزمون و پس آزمون پرسشنامه های ارزیابی رابطه والد–فرزند فاین و اسچووبل (۱۹۸۳)، خودکارآمدی شرر و مادوکس (۱۹۸۲) بود. روایی توسط متخصصان تایید شد و با محاسبه ضریب آلفای کرونباخ، پایایی پرسشنامه های رابطه والد–فرزند برابر ۰/۹۰، خودکارآمدی برابر ۰/۸۸ محاسبه شد. روش تجزیه و تحلیل داده ها استفاده از آزمون تحلیل کواریانس (ANCOVA) با استفاده از نرم افزار SPSS ۲۳ بود. یافته ها نشان داد که آموزش خانواده بر بهبود رابطه ولی-فرزندی و خودکارآمدی تاثیر دارد.

کلیدواژه ها:

آموزش خانواده ، روابط والدین ، خودکارآمدی دانش آموزان ، مقطع ابتدایی