اگر عشق نباشد

گیسوان زرین خورشید، در قلمرو شیشه ای آب، پیچ و تاب می خوردند. دریا، ملودی به سان لالایی اش را، بی قرارتر از همیشه می­نواخت. باد با آشفتگی، هلهله اش را در آرامش ترانه آب می آمیخت و به سرکشی امواج سبزآبی، دامن می زد. نرم نرمک، نفس روز به شماره می افتاد و شن های ساحل، منتظر و پر هراس بیش از پیش، مرز سکوت خود را جا به جا می کردند. آسمان، از خاک می پرسید. آب، در گوش صدف زمزمه می کرد: کدامشان پیروز خواهند شد؟  انتظار بلندترین صخره دریا، به سر آمده و حال، عشق سرخ جامه، رو در روی عقل مصمم ایستاده بود. باد، نفس نمی کشید. آب، پلک نمی زد. سکوتی گنگ، حیات فضا را می بلعید. عقل، با آوای مردانه اش، بی صبرانه لب گشود: من و تو نمی توانیم با یک دیگر مدارا کنیم! عشق، در­حالی­که نگاه پرمهرش را، نوازشگرانه بر وجود بلورین آب می گستراند؛ پاسخ گفت: اما من، با هیچکس سر جنگ ندارم؛ برای صلح آمده ام..

کلیدواژه ها:

عشق