همسفر باد

به تخته سنگ بزرگی که در دل کوه فرو رفته بود، تکیه داده بود، پا هایش را به سینه اش چسبانده بود، تکه چوبی را توی دستش گرفت و طوری با خشم به جانش افتاده بود که گویی مسبب همه مصائب و مشکلات زندگی خود را یافته است. در چشمانش ردپای اشک پیدا بود.بارانی نیم­تنه سبز رنگ، شلوار جین و کفش های اسپورت سفیدش پوششی غریبه برای او بود، اندام نازک و قد بلند او خود را بیشتر در لباس های دامن­دار رنگی جلوه می دادند. مو های خرمایی رنگش که روزی میزبان باد های بهاری درمزارع گندم بودند به طرز ناجوانمردانه ای بریده شده بودند و کلاه بافتنی کرم رنگی آن ها را از دیده پنهان می کرد..

کلیدواژه ها:

همسفر باد