عنوان تجربه: اوج احترام به حکمت خدا

زندگی امروزی پر از چالش ها و تهدیدهاست که باعث شده افراد دچار آسیب های جسمی و روانی بی شماری شوند (حاج حسینی،۲۰۲۱). اگر این فشارها بر جسم و روح یک دانش آموز معصوم وارد شود، چه بسا آسیب بس ژرف تر خواهد بود. تاب آوری به قابلیت تطابق انسان در مواجهه با بلایا یا فشارهای جانکاه، غلبه یافتن و حتی تقویت شدن با آن تجارب اطلاق می شود. (پولی زی، لین و پری ،۲۰۲۰). تاب آوری پدیده ای ذاتی نیست، بلکه سازه ای شناختی و قابل آموزش است و از طریق آموزش حاصل شده و موجب افزایش عاطفه مثبت، عزت نفس و مقابله موفق با تجربیات منفی و کاهش عاطفه منفی می شود و درنتیجه باعث ایمن سازی روانی دانش آموز می شود (محبی، شکری، پور شهریار، ۲۰۱۸).نوشته حاضر یک تجربه تربیتی است که در دبستان ایران در سال (۱۴۰۰-۱۴۰۱) صورت گرفته است. در این نوشتار سعی بر آن داشتم تا تجربه ام برای آموزش تاب آوری (امیر) را مکتوب کنم. تجربه ای شیرین که توانستم با استفاده از آموزش تاب آوری از طریق ذهن آگاهی و تلفیق آن با آموزه های دینی، امیر، فعال تر و هدفمندتر و باعلاقه و هیجان زندگی کرده و مسئولیت زندگی خود را به عهده بگیرد تا زمانی که در زندگی با موقعیت های استرس زا روبه رو شد آن را نه انکار کرده و نه با خشونت با آن مواجه شود، بلکه آن را بپذیرد.

کلیدواژه ها:

تاب آوری ، ذهن آگاهی ، صبر ، آسیب اجتماعی