قوانین تابعیت در کشور ایران

تابعیت اصلی تابعیتی است که در زمان تولد به شخص تحمیل می شود.کسانی که تابعیت ایرانی آنها ناشی از تابعیت ایرانی پدر آنها یا تولد آنها در سرزمین ایران است دارنده تابعیت اصلی ایران به شمار می آیند. مراد از افزودن صفت اصلی بر این نوع تابعیت ها نشان دادن تمایز آنها از تابعیت های اکتسابی و نیز بیان این نکته است که این گونه تابعیت ها به زمان تولد شخص مربوط اند و این که تابعیت او یا ناشی از تولد وی در خانواده های ایرانی (سیستم خون) و یا تولد در سرزمین ایران (سیستم خاک بوده است، خاصه آنکه به لحاظ برخی تفاوت ها میان حقوق اجتماعی دارندگان تابعیت اصلی ایران و تابعیت اکتسابی ایران تمایز میان این دو دسته از اتباع ایران ضرورت دارد.در بعضی عهدنامه هایی که دولت ایران با دول خارجی تا قبل از سال ۱۳۲۴ هجری قمری، منعقد کرده است می توان موادی راجع به تابعیت اصلی یافت از جمله در عهدنامه بین ایران و عثمانی منعقده در شعبان سال ۱۱۵۹ ه ق بین نادرشاه افشار پادشاه ایران و سلطان محمودخان اول سلطان عثمانی به تابعیت ایران بود که در تاریخ ۲۴ جمادی الثانی ۱۳۲۴ ه ق در ۱۵ ماده تنظیم شد.