بررسی رابطه بین استرس تحصیلی با فرسودگی تحصیلی دانش اموزان مقطع متوسطه اول شهر مرودشت

بهبود و توسعه عملکرد تحصیلی فراگیران یکی از اهداف اصلی مراکز آموزشی میباشد زیرا عملکرد تحصیلی افراد اساس موفﻘیت و پیشرفت در هر مﻘطعی محسوب میگردد . از دیرباز مساله از بین بردن افت آموزش یا عملکرد تحصیلی مورد بحث و تفحص متخصصان تعلیم و تربیت بوده و همواره در پی آن پیشنهادات، راهکارها و سیاست هایی به همین منظور وجود داشته تا بتواند جلوی این معضل فرهنگی را گرفته و استفاده بهینه از امکانات مالی و منابع محدود کشور به عمل آید تا شاید برای همیشه این مشکل اساسی آموزش زدوده شود و دیگر شاهد حیف و میل شدن بیهوده بودجه های نظام آموزشی خود نباشیم. عملکرد تحصیلی مناسب را یکی از اهداف مهم آموزشی در سطح دنیا می دانند، و همه بر آن هستند تا عوامل موثر بر عملکرد تحصیلی را شناسایی و هر یک از عوامل موثر بر آن را طوری تنظیم و هدایت کنند تا دانش آموزان هم به رشد و یادگیری بیشتر دست یابند و هم تعداد زیادی از فراگیران را در برگیرد و اکثریت افراد درکلاس درس مشارکت داشته باشند و به موفقیت بالاتر نائل شوند. فرسودگی، به مثابه یک تجربه ذهنی عبارت است از کاهش قدرت سازگاری فرد در مقابل عوامل تنیدگی زا و سندرومی مرکب از خستگی عاطفی ، بدبینی و کاهش موفقیت فردی است که می تواند در موقعیت های مختلف شغلی، تحصیلی و غیره برای افراد اتفاق افتد(صفری و گودرزی، ۱۳۸۸؛ به نقل از مقدسی،۱۳۹۱) به همین دلیل فرسودگی تحصیلی در موقعیت های آموزشی با ویژگی ها یی مانند خستگی ناشی از الزامات مربوط به مطالعه، رشد حس و نگرش بدبینانه و بدون حساسیت نسبت به مطالب درسی و نیز احساس پیشرفت شخص ضعیف در امور درسی و تحصیلی مشخص می شود. افرادی که فرسودگی تحصیلی دارند، معمولا علائمی مانند بی اشتیاقی نسبت به مطالب درسی، ناتوانی در ادامه حضور مستمر در کلاس درس، مشارکت نکردن در فعالیت های کلاسی، احساس بی معنایی در فعالیت های درسی و احساس ناتوانی در فراگیری مطالب درسی را تجربه می کنند( نعامی، ۱۳۸۸؛ به نقل از مقدسی، ۱۳۹۱).فرسودگی تحصیلی و شغلی، نتیجه نهایی در معرض فشارهای شغلی و تحصیلی مزمن و طولانی مدت قرار گرفتن است. در نتیجه، فرسودگی تحصیلی و شغلی می بایست بیشتر در بین افرادی اتفاق بیافتد که مدت بیشتری در حال تحصیل بوده اند و یا به یک شغل اشتغال داشته اند تا افرادی که به تازگی شروع به تحصیل کرده اند(ماسلاچ ، ۱۹۸۳؛به نقل از جلیلیان،۱۳۹۱)