اصل علنی بودن دادرسی در حقوق موضوعه ایران و فقه اسلامی

منظور از علنی بودن دادرسی این است که افراد جامعه بتوانند آزادانه در جلسات دادگاه حاضر شدهف چگونگی جریان ماوقع را از نزدیک مشاهده کنند و به اجرای دقیق قوانین و وجود عدالت واقعی قضایی، اطمینان پیدا نمایند. به رغم جایگاه انکارناپذیر اصل علنی بودن دادرسی در نظام بین المملی حقوق بشر و حقوق داخلی کشور، استقرار و تحقق عینی آن همچنان از دغدغه های موجود در نظام قضایی ایران است. قانونگذار برای رعایت و حفظ حقوق طرفین دعوا اصل را بر علنی بودن محاکمات دادگاه قرار داده است و بر اساس ماده ۳۵۲ قانون آیین دادرسی کیفری باید گفت که محاکمات دادگاه علنی است. اگرچه در این مورد نیز استثنائاتی قائل شده است. همچنین اصل علنی بودن دادرسی، مورد توجه شارع مقدس نیز بوده است و در منابع چهارگانه استنباط احکام (کتاب، سنت، اجماع، عقل) به طور صریح بیان شده است و مورد تائید فقهای اسلامی نیز قرارگرفته است، در جرایم مربوط به حق الناس رسیدگی با وجود شرایطی ممکن است به صورت غیابی برگزار شود اما در مورد جرایم مربوط به حق الله رسیدگی بصورت غیابی ممنوع است.

کلیدواژه ها:

علنی بودن ، دادرسی عادلانه ، حقوق ایران ، فقه اسلامی