بررسی خوداستنادی اعضای هیات علمی دانشگاه تهران در مجله های «نامه ی علوم اجتماعی» و «پژوهش های جغرافیایی» طی سال های۱۳۷۸ تا ۱۳۸۶

هدف این پژوهش بررسی وضعیت میزان خوداستنادی در مقاله های تالیفی اعضای هیات علمی دانشگاه تهران در مجله های «نامه علوم اجتماعی» و «پژوهش های جغرافیایی» بین سال های ۱۳۷۸ تا ۱۳۸۶ است. برای نیل به مقصود تعداد ۲۱۲ مقاله ی تالیفی مشتمل بر ۴۵۶۵ استناد با استفاده از روش تحلیل استنادی مورد بررسی قرار گرفت. یافته های پژوهش نشان می دهد که نسبت قابل توجهی از مقاله های این دو مجله (در حدود نیمی از مقاله ها) از خوداستنادی برخوردارند و یک سوم نویسندگان در مقاله های تالیفی، خوداستنادگر هستند. متوسط خوداستنادی در مجله ی «نامه ی علوم اجتماعی» ۸/۰درصد و در مجله ی «پژوهش های جغرافیایی» ۶/۰ درصد به دست آمد. بررسی سالیانه ی مقاله ها نیز نشان داد که خوداستنادی در این مجله ها از روند منظمی برخوردار نیست و مقاله های مجله ها از نظر نوع مدرک بیشترین مدرک مورد استفاده در خوداستنادی ها را تشکیل می دادند. همچنین تفاوت معنی داری میان میزان خوداستنادی و تعداد نویسندگان در مقاله ها وجود دارد. در بررسی عمر خوداستنادی نیز مشخص شد که حدود ۴۶ درصد خوداستنادی ها در بازه ی زمانی دو ساله قرار می گیرند و نویسندگان در رفتار استنادی خود بیشتر به متون و مقاله های اخیر خود استناد کرده اند.

کلیدواژه ها:

Citation analysis ، Self-citation ، University of Tehran ، Faculty members ، The journal “Social Sciences Letters” ، The journal “Geographical Studies”. ، تحلیل استنادی ، خوداستنادی ، دانشگاه تهران ، اعضای هیات علمی ، مجله نامه ی علوم اجتماعی ، مجله پژوهش های جغرافیایی