نابرابری توزیع فضایی واحدهای فناور و شرکت‎های دانش‎ بنیان و ضریب تمرکز فناوری در پارک های علم و فناوری ایران

در دنیای پر تحول امروزی، زیربنای اقتصادها کشورها، از محوریت منابع و سرمایه­های فیزیکی به سمت سرمایه­های فکری جابه­جا شده است و شکل جدیدی از سازمان­ها به عنوان سازمان­های مبتنی بر دانش و اصطلاحا شرکت­ها­ی دانش­بنیان شکا گرفته­اند.. در واقع این شرکت­ها موتور رشد و توسعه فناوری محسوب می­شوند. کشور ایران نیز جهت دستیابی به یک رشد و توسعه پایدار و فراگیر و رقابت در عرصه جهانی نیازمند یک تحول اقتصادی از سطح اقتصاد منبع محور به سمت اقتصاد دانش محور است. در این میان شرکت­های دانش بنیان موتور توسعه و ایجاد چنین تحولی محسوب می­شوند. اما نکته بسیار مهم در این میان، عدم وجود برابری توزیع مناسب شرکت­های دانش­بنیان در مناطق مختلف کشور است. لذا این مطالعه به بررسی نابرابری توزیع فضایی واحدهای فناور شرکت­های دانش بنیان در استان­های ایران پرداخته است. نتایج این مطالعه بیانگر آن است که بیشترین تعداد  واحدهای فناور و تحقیق و توسعه مستقر در بخش چند مستاجره و اراضی مربوط به پارک علم و فناوری شیخ بهایی در استان اصفهان بوده است. همچنین بیشترین مجموع فروش واحدهای فناور  مربوط به پارک علم و فناوری پردیس استان تهران بوده است. در این مقاله تصویری از نابرابری در توزیع فضایی واحدهای فناور و شرکت­های دانش بنیان و ضریب تمرکز فناوری در استان­های کشور با استفاده از شاخص­های مختلف؛ همچون ضریب جینی، شاخص تایل، اتکینسون، دالتون و هرفیندال استفاده شده است. یافته­ها تحقیق مبتنی بر آن است که تمامی شاخص­های فوق با یکدیگر سازگار داشته و موید نابرابری توزیع فضایی در کشور می باشد.

کلیدواژه ها:

شرکت های دانش بنیان ، توزیع فضایی ، شاخص نابرابری