پیشبینی مشکلات بین فردی بر اساس طرحواره های ناسازگار اولیه و تصور از خود در دانشجویان دانشگاه آزاد همدان

پژوهش حاضربا هدف پیشبینی مشکلات بین فردی براساس طرحواره های ناسازگار اولیه و تصور از خود در دانشجویان دانشگاه آزادهمدان انجام گرفت.پژوهش توصیفی ازنوع همبستگی است. جامعه آماری را همه دانشجویان دانشگاه آزاد همدان به تعداد ۱۰۵۰۰ نفر تشکیل داد. حجم نمونه بر اساس فرمول فیدل و تاباچنیگ ۱۰۶ (۲۰۰۷) نفر، که به لحاظ احتیاط به ۱۲۰ نفر افزایش یافت. روش نمونه گیری در دسترس بود. ابزار پژوهش شامل سه مقیاس استاندارد مشکلات بین فردی بارخام، هاردی، استارت آپ (۱۹۹۶)، طرحواره های ناسازگار اولیه (۱۹۹۰) و تصور از خود بک، استیر، بروان و اپستین (۱۹۷۸) میباشد. برای آزمون فرضیه های پژوهش از روش آماری رگرسیون چند متغیره و همبستگی پیرسون استفاده شد. نتایج نشان داد مولفه های وابستگی، خود تحول نایافته و استحقاق و تصور از خود پیشبینی کننده معنادار مشکلات بین فردی میباشد. مولفه وابستگی قدرتمندترین پیشبینی کننده مشکلات بین فردی است و بعد از آن به ترتیب متغیرهای استحقاق و خودتحول نایافته و تصور از خود قرار دارند. مولفه های دیگر طرحواره های ناسازگار اولیه نتوانستند پیشبینی کننده معنادار مشکلات بین فردی باشند. همچنین بین مشکلات بین فردی و رهاشدگی، شکست، آسیب پذیری نسبت به ضرر یا بیماری، خودتحول نایافته، اطاعت، ایثار، عیب جویی، استحقاق و خودکنترلی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. بین مشکلات بین فردی و تصور از خود رابطه منفی و معناداری وجود دارد. بین تصور از خود، محرومیت، و عیب جویی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. پیشنهاد میشود طرحواره های ناسازگار در مراحل اولیه توسط مشاوران تشخیص و در جهت درمان اقدامات اساسی اتخاذ گردیده تا از ایجاد تصور از خود منفی و ایجاد مشکلات بین فردی جلوگیری شود.

کلیدواژه ها:

مشکلات بین فردی ، طرحواره های ناسازگار اولیه ، تصور از خود