پیشبینی باورهای خودکارآمدی بر اساس سبکهای فرزندپروری با واسطه گری هوش هیجانی

هدف از پژوهش حاضر تبیین خودکارآمدی بر اساس سبکهای فرزندپروری و با نقش واسطهای هوش هیجانی بود. پژوهش حاضر از نوع توصیفی-همبستگی بود. جامعه آماری را تمامی دانشجویان دانشگاه شیراز تشکیل میداد که در سال تحصیلی ۱۳۹۷-۹۸ مشغول به تحصیل بودند. بدین منظور ۳۲۷ دانشجو ۱۹۴) دختر و ۱۳۳ پسر) بر اساس روش نمونه گیری تصادفی چندمرحلهای خوشهای انتخاب شدند و مقیاس سبکهای فرزندپروری (بوری، (۱۹۹۱ ، پرسشنامه هوش هیجانی (شات و همکاران، (۱۹۹۸ و مقیاس خودکارآمدی عمومی (شوآرزر و جروسلم (۱۹۹۵) را تکمیل کردند. نتایج تحلیل مسیر از نوع معادلات ساختاری نشان دادند مدل پیشنهادی، با داده های این پژوهش برازش مناسبی دارد و اثر مستقیم سبکهای فرزندپروری بر خودکارآمدی تایید شد. همچنین مدل نشان داد که سبک های فرزندپروری به واسطه هوش هیجانی بر خودکارآمدی تاثیر دارد. یافته ها بیانگر آن است که سبک فرزندپروری مقتدر به صورت مثبت و سبکهای فرزندپروری مستبد و آسانگیر به صورت منفی، هوش هیجانی را پیشبینی و هوش هیجانی ، خودکارآمدی فرد را تعیین میکند.

کلیدواژه ها:

باورهای خودکارآمدی ، سبکهای فرزندپروری ، هوش هیجانی