مقایسه الکترومایوگرافی عضلات ساق پا و زمان رسیدن به ثبات طی حرکت فرود در افراد با و بدون بی ثباتی مزمن مچ پا

مقدمه و اهداف امروزه پیچ خوردگیهای مچ پا از شایع ترین آسیبهای مراجعه شده به مراکز اورژانسی محسوب میشود. افراد مبتلا نقص پایدار در ثبات پوسچر دارند. هدف از انجام این تحقیق مقایسه زمان رسیدن به ثبات و فعالیت عضلات مچ پا طی حرکت فرود در افراد دارای بی ثباتی عملکردی مچ پا و سالم بود. مواد و روش ها در این تحقیق توصیفی از دانشجویان شهر کرج، ۱۵نفر دارای بی ثباتی مچ پا و ۱۵ نفر سالم به صورت هدفمند و در دسترس به عنوان آزمودنی در این تحقیق شرکت کردند. از صفحه نیرو و الکترومایوگرافی سطحی برای بدست آوردن زمان رسیدن به پایداری و فعالیت عضلات گاستروکنمیوس داخلی، سولئوس، تیبیالیس آنتریور و پرنئوس لانگس استفاده شد. برای مقایسه دو گروه از آزمون تحلیل واریانس چند متغیره استفاده شد.یافته ها یافته ها نشان داد تفاوت معنیداری در زمان رسیدن به ثبات در راستای قدامی-خلفی طی حرکت فرود بین افراد گروه تجربی و گروه کنترل وجوددارد (P=۰/۰۰۱) و این تفاوت نیز در راستای داخلی-خارجی معنیدار بود .(P=۰/۰۰۰) همچنین نتایج آماری مربوط به مقایسه فعالیت الکتریکی عضلات منتخب نشان داد بین گروه تجربی و کنترل طی حرکت فرود در عضله گاستروکنمیوس داخلی تفاوت معنی دار وجود ندارد، اما در عضلات سولئوس، عضلات تیبیالیس آنتریور و پرنئوس لانگس تفاوت معنی داری وجود دارد. نتیجه گیری به نظر میرسد با توجه به نتایج به دست آمده بی ثباتی مچ پا باعث کاهش ثبات و تغییر فعالیت عضلات سولئوس، عضلات تیبیالیس آنتریور و پرنئوس لانگس می شود. کاهش زمان رسیدن به ثبات و عملکرد ناکارآمد عضلات در گروه مبتلا ما را به توانبخشی مفصل با تمرینات حس عمقی و تمرکز بر عضلات سولئوس ، پرنئوس لانگس و تیبیالیس آنتریور در این افراد را رهنمود میسازد.

کلیدواژه ها:

فعالیت الکتریکی عضلات ، زمان رسیدن به ثبات ، بی ثباتی مچ پا ، فرود