بازشناسی مولفه های سازنده نما دوره قاجاریه و کاربست آن در معماری امروزه

منظر کلان شهرهای پرتراکم امروزه ایران، بی نظم، آشفته و نابسامان است و این موضوع ناشی از هم نشینی ناهمگون و نامتجانس کالبد، فعالیت و فضا در مقیاسی کلی و در مقیاس های خردتر، ناشی از عدم هماهنگی و تناسب در ترکیب عناصر و اجزای بناهایی است که در کنار یکدیگر شکل گرفته اند و به نمای شهری شکل داده اند. در این بین معماری قاجار بخش حیاتی از معماری ایرانی در سیر تکاملمعماری کشورمان از نمونه های اولیه تا به امروز را دارا می باشد. اهمیت این دوره به دلیل تغییرات بزرگی است که در زمینه مفهومی و فیزیکی برای معماری به همراه آورده است. در این دوره همچنینشاهد دوران اوج و شکوفایی معماری شهر تهران به جهت پایتخت شدن آن نیز هستیم که با بررسی ضوابط حاکم بر طراحی نما می توان آنها را الگویی برای معماری فعلی در طراحی جداره های شهریکاربست دهیم. این مقاله برآن است که با استناد به ویژگی های صوری خانه های مجموعه ای در سه دوره قاجار شهر تهران، به الگویی قابل استفاده در طراحی نمای خانه های امروز دست یابد. این پژوهشاز نوع کیفی بر پایه مرور متون، اسناد مرتبط، پژوهش ها و کتب نگارش شده در این زمینه همچنین با تحلیل های صوری و مقایسه ای از جزییات و عناصر سازنده نما از ابنیه شاخص این دوره صورت گرفته است. نتایج پژوهش، به صورت برآیندی از تمام موارد مورد بررسی مطرح شده، در قالب چارچوبی برای شناسایی عناصر تشکیل دهنده نمای ساختمان و شهر در دوره قاجار ارائه شده است . در نهایت می توان از ضوابط حاکم بر طراحی نما در دوره قاجار به تدوین اصولی برای طراحی پوسته های ساختمانی در معماری امروزی در جهت پیوند هر چه بیشتر تاریخی فرهنگی با معماری اصیل ایرانی استفاده کرد

کلیدواژه ها:

معماری دوره قاجار ، طراحی نما ، پوسته های ساختمانی ، خانه های قاجاری تهران