بررسی تجربی اثر روکش کیتوسان بر جذب آب داربست زیستی سه بعدی چاپ شده از پلی کاپرولاکتون

داربست های زیستی همواره دارای جایگاهی حساس و مهم در مهندسی بافت، ترمیم و جایگزینی بافت های آسیب دیده بدن بوده اند. تولید بافت زنده نیازمند دانش کافی راجع به بافت آسیب دیده و تطبیق هرچه بیشتر با آن است. داربست که بخش مهمی از مهندسی بافت است به روش های مختلفی ساخته می شود که ساخت یک داربست سه بعدی فقط توسط چاپ گرهای سه بعدی امکانپذیر است. داربست باید دارای خواص زیستی و مکانیکی مطابق با بافت ازدست رفته باشد که بر انتخاب جنس داربست تاثیر می گذارد. آبدوستی و چسبندگی سلولی سطح داربست از مهم ترین خصوصیات در تبدیل داربست به یک بافت زنده است. پلی کاپرولاکتون یکی از مواد اولیه داربست های زیستی بوده که آبگریزی از جمله نقاط ضعف آن به شمار می رود. در این مقاله، تاثیر روکش کیتوسان بر آبدوستی داربست های چاپ شده توسط چاپگر سه بعدی مورد بررسی قرار گرفت. روکش کیتوسان %۲ توانست تا جذب آب داربست پلی کاپرولاکتون را از %۴ به % ۱۳۱ افزایش دهد. در نهایت، درصد وزنی % ۱ کیتوسان به عنوان یک روکش مناسب برای داربست زیستی پلی کاپرولاکتون پیشنهاد می شود زیرا جذب آب را تا % ۹۱ بالا برده و روکشی با ضخامت مناسب بر روی رشته های داربست و غشایی نازک در منافذ داربست ایجاد می کند

کلیدواژه ها:

داربست زیستی ، روکش کیتوسان ، جذب آب ، چاپگر سه بعدی